نمایش پست‌ها با برچسب همینجوری. نمایش همه پست‌ها
نمایش پست‌ها با برچسب همینجوری. نمایش همه پست‌ها
رفقای ارجمند!؟ حاج خانومچه تقاضا داره که نظرتونو در مورد قالبِ جدید بلاگش بدونه؟ نقاطِ قوت؟ ضعف؟ هر چی که میبینید و نمیبینید بگید لطفن! راستی قالب کاملن لود میشه؟ میگم این قالب موقته چون فلن یه چن تایی دارم که نمیدونم از کدومشون خوشم میاد..
هم اکنون نیازمند یاری سبزتان میباشیم!
رفقای ارجمند!؟ حاج خانومچه تقاضا داره که نظرتونو در مورد قالبِ جدید بلاگش بدونه؟ نقاطِ قوت؟ ضعف؟ هر چی که میبینید و نمیبینید بگید لطفن! راستی قالب کاملن لود میشه؟ میگم این قالب موقته چون فلن یه چن تایی دارم که نمیدونم از کدومشون خوشم میاد..
هم اکنون نیازمند یاری سبزتان میباشیم!
آقا همه ی قضیه ها تقصیرِ این نسلِ جدیدِ فینگیلیه که اومدن رو کار! همینایی که سایز کمرشون به زور به 34 برسه!! آره همین به اصطلاح قلمی هایی که تو خیابونای شهرمون ریختنو از دخترای بیچاره ی دیگه صلبه آسایش کردن!! بابا اصلن این حاج خانومچه نیس! دلش میخاد یه شیکم داشته باشه این هوااااا! اصلن به کسی چه مربوط ها؟؟؟ والا به خدا! چی میشد بجای لاغری بینِ همه ی آدما چاقی مد میشد؟! اونوخ حاج خانومچه هم میتونس از خوردنِ غذاهایی که عاشقشونه دلی از عذا در بیاره و هر روز بستنیو این جور فوربیدنا (همون ممنوع) رو بخوره .. ولی خب مگه میشه؟ وختی میخاد بره مانتو بخره تا میپرسن سایزشو با خجالت میگه 40! میگن اوووووووه! خانوم ما ایکس لارجمون سی و هشته! حاج خانومچه هم که انگاری ایدزی چیزی داره دست از پا درازتر بر میگرده خونه.. البته ماشالاه به جونِ سرکار خانوم والده ی حاج خانومچه بیاد (بشماااااااااااااااار) که از وختی این بساطِ غمِ بچشو دیده دیگه نمیذاره بره خریدو خودش براش یه مانتوهایی میدوزه بیا و ببین! اصلن خود فَشِن! خلاصه اینه که خانومی که شوما باشین حاج خانومچه هم مثه همه ی دخترای ورپریده ی بخت برگشته ی نسلِ خودش در حالِ انجامِ اموراتِ تناسبِ اندامو این صوبتا.. حالا در همین راستا و پیرو پستِ قبلی به پشتیبانی فنیِ گرم یکعدد دوس جونشون، دیروز تشریف بردن برای بازدید از یکی از همین کلاسای تناسبِ اندام! آقا چشمتون روزِ بد نبینه مربیش یه خانومی بود دو سه برابرِ هیکلِ حاج خانومچه! همشم به حاج خانومچه اصرار داش که "الاهیییی! تو که نمیخاد لاغر کنی! بیا اینجا بیشتر عضله هاتو سفت کن!" حاج خانومچهه هم همش داش تو دلش خودشو فوش میداد که چرا پاشده اینهمه راه اومده اونجا و تهشم یه مربی با هیکلِ گوریل قراره بهش آموزش بده! اگه ورزشی که اون خانوم آموزش میداد اثر داش اول خودشو اصلاح میکرد.. خلاصه دس از پا درازتر برگش خونشون.. توی راه حاجی مرتب باهاش تماس میگرف که چرا ثبتِ نام نکردی؟ مگه قرار نشد با دوس جونت بریو این صوبتا که در نهایت حاج خانومچه مجاب شد بره همون باشگاهی که همیشه میرفت تا به اندازه ی مناسبِ خودش برسه.. در همین راستا امروز از شوما چه پنهون وسایلِ ورزشیشو برداشته که بره از همین امروز شوروع کنه..
اونوخ چون حاجی میخاس بره خونه ی دوستاشو شب دور هم باشنو این صوبتا، حاج خانومچه هم از لجش که نه! خدایی نکرده فک کردین این دختره لج بازه؟ نه بابا! ماشالا به عقلو هوشش که از همه ی شوما هم عاقلتره بابا! از فرصت استفاده کردو با دوستش رفتن دربندو یکم گردشو دیگه شب نزدیکای ده بود که برگش خونه.. اما راستش شوما که دیگه غریبه نیستین که، همش چشش به گوشیش بود که حاجی بهش زنگ بزنه، دستِ بر قضا هم که حاجی اصلن جایی بود که موبایل خیلی خوب اونجا آنتن نمیداد.. خلاصش که حاج خانومچه با این حال که رفته بود بیرون تا خوش بگذرونه اما زیادم بهش خوش نگذش.. دیشبم طی یه ژانگولر بازی که انجام داده بود حسابی در لاکِ خجالتِ خودش فرو رفت (نخند بچه! اصلن خودتی! :دی) بعدشم تا نزدیکای دوازده بیدار بودو داش دایره زنگی نیگا میکرد (از دسته ی همون فیلم دانلودیاش) و بعدم گرف خابید..
پی نوشت اول: راسی دیشب یه خابِ بد دیده حاج خانومچه.. خدا بخیر بگذرونه.. خاب دیده دزد اومده خونشونو .. خلاصه بچه تو خاب خیلی ترسیده بود، صوبیه که از خاب بیدار شد کلی عرق کرده بود از ترسو داش تن تن نفس نفس میزد.. (جای حاجی خالی که یکم لوسش میکرد این جور موقه ها)
پی نوشت دوم: راسی یه سئواله بیربط! شوما تشخیص بدین! به نظر شوما، اینجا ایرانه؟؟؟
اونوخ چون حاجی میخاس بره خونه ی دوستاشو شب دور هم باشنو این صوبتا، حاج خانومچه هم از لجش که نه! خدایی نکرده فک کردین این دختره لج بازه؟ نه بابا! ماشالا به عقلو هوشش که از همه ی شوما هم عاقلتره بابا! از فرصت استفاده کردو با دوستش رفتن دربندو یکم گردشو دیگه شب نزدیکای ده بود که برگش خونه.. اما راستش شوما که دیگه غریبه نیستین که، همش چشش به گوشیش بود که حاجی بهش زنگ بزنه، دستِ بر قضا هم که حاجی اصلن جایی بود که موبایل خیلی خوب اونجا آنتن نمیداد.. خلاصش که حاج خانومچه با این حال که رفته بود بیرون تا خوش بگذرونه اما زیادم بهش خوش نگذش.. دیشبم طی یه ژانگولر بازی که انجام داده بود حسابی در لاکِ خجالتِ خودش فرو رفت (نخند بچه! اصلن خودتی! :دی) بعدشم تا نزدیکای دوازده بیدار بودو داش دایره زنگی نیگا میکرد (از دسته ی همون فیلم دانلودیاش) و بعدم گرف خابید..
پی نوشت اول: راسی دیشب یه خابِ بد دیده حاج خانومچه.. خدا بخیر بگذرونه.. خاب دیده دزد اومده خونشونو .. خلاصه بچه تو خاب خیلی ترسیده بود، صوبیه که از خاب بیدار شد کلی عرق کرده بود از ترسو داش تن تن نفس نفس میزد.. (جای حاجی خالی که یکم لوسش میکرد این جور موقه ها)
پی نوشت دوم: راسی یه سئواله بیربط! شوما تشخیص بدین! به نظر شوما، اینجا ایرانه؟؟؟
آقا همه ی قضیه ها تقصیرِ این نسلِ جدیدِ فینگیلیه که اومدن رو کار! همینایی که سایز کمرشون به زور به 34 برسه!! آره همین به اصطلاح قلمی هایی که تو خیابونای شهرمون ریختنو از دخترای بیچاره ی دیگه صلبه آسایش کردن!! بابا اصلن این حاج خانومچه نیس! دلش میخاد یه شیکم داشته باشه این هوااااا! اصلن به کسی چه مربوط ها؟؟؟ والا به خدا! چی میشد بجای لاغری بینِ همه ی آدما چاقی مد میشد؟! اونوخ حاج خانومچه هم میتونس از خوردنِ غذاهایی که عاشقشونه دلی از عذا در بیاره و هر روز بستنیو این جور فوربیدنا (همون ممنوع) رو بخوره .. ولی خب مگه میشه؟ وختی میخاد بره مانتو بخره تا میپرسن سایزشو با خجالت میگه 40! میگن اوووووووه! خانوم ما ایکس لارجمون سی و هشته! حاج خانومچه هم که انگاری ایدزی چیزی داره دست از پا درازتر بر میگرده خونه.. البته ماشالاه به جونِ سرکار خانوم والده ی حاج خانومچه بیاد (بشماااااااااااااااار) که از وختی این بساطِ غمِ بچشو دیده دیگه نمیذاره بره خریدو خودش براش یه مانتوهایی میدوزه بیا و ببین! اصلن خود فَشِن! خلاصه اینه که خانومی که شوما باشین حاج خانومچه هم مثه همه ی دخترای ورپریده ی بخت برگشته ی نسلِ خودش در حالِ انجامِ اموراتِ تناسبِ اندامو این صوبتا.. حالا در همین راستا و پیرو پستِ قبلی به پشتیبانی فنیِ گرم یکعدد دوس جونشون، دیروز تشریف بردن برای بازدید از یکی از همین کلاسای تناسبِ اندام! آقا چشمتون روزِ بد نبینه مربیش یه خانومی بود دو سه برابرِ هیکلِ حاج خانومچه! همشم به حاج خانومچه اصرار داش که "الاهیییی! تو که نمیخاد لاغر کنی! بیا اینجا بیشتر عضله هاتو سفت کن!" حاج خانومچهه هم همش داش تو دلش خودشو فوش میداد که چرا پاشده اینهمه راه اومده اونجا و تهشم یه مربی با هیکلِ گوریل قراره بهش آموزش بده! اگه ورزشی که اون خانوم آموزش میداد اثر داش اول خودشو اصلاح میکرد.. خلاصه دس از پا درازتر برگش خونشون.. توی راه حاجی مرتب باهاش تماس میگرف که چرا ثبتِ نام نکردی؟ مگه قرار نشد با دوس جونت بریو این صوبتا که در نهایت حاج خانومچه مجاب شد بره همون باشگاهی که همیشه میرفت تا به اندازه ی مناسبِ خودش برسه.. در همین راستا امروز از شوما چه پنهون وسایلِ ورزشیشو برداشته که بره از همین امروز شوروع کنه..
اونوخ چون حاجی میخاس بره خونه ی دوستاشو شب دور هم باشنو این صوبتا، حاج خانومچه هم از لجش که نه! خدایی نکرده فک کردین این دختره لج بازه؟ نه بابا! ماشالا به عقلو هوشش که از همه ی شوما هم عاقلتره بابا! از فرصت استفاده کردو با دوستش رفتن دربندو یکم گردشو دیگه شب نزدیکای ده بود که برگش خونه.. اما راستش شوما که دیگه غریبه نیستین که، همش چشش به گوشیش بود که حاجی بهش زنگ بزنه، دستِ بر قضا هم که حاجی اصلن جایی بود که موبایل خیلی خوب اونجا آنتن نمیداد.. خلاصش که حاج خانومچه با این حال که رفته بود بیرون تا خوش بگذرونه اما زیادم بهش خوش نگذش.. دیشبم طی یه ژانگولر بازی که انجام داده بود حسابی در لاکِ خجالتِ خودش فرو رفت (نخند بچه! اصلن خودتی! :دی) بعدشم تا نزدیکای دوازده بیدار بودو داش دایره زنگی نیگا میکرد (از دسته ی همون فیلم دانلودیاش) و بعدم گرف خابید..
پی نوشت اول: راسی دیشب یه خابِ بد دیده حاج خانومچه.. خدا بخیر بگذرونه.. خاب دیده دزد اومده خونشونو .. خلاصه بچه تو خاب خیلی ترسیده بود، صوبیه که از خاب بیدار شد کلی عرق کرده بود از ترسو داش تن تن نفس نفس میزد.. (جای حاجی خالی که یکم لوسش میکرد این جور موقه ها)
پی نوشت دوم: راسی یه سئواله بیربط! شوما تشخیص بدین! به نظر شوما، اینجا ایرانه؟؟؟
اونوخ چون حاجی میخاس بره خونه ی دوستاشو شب دور هم باشنو این صوبتا، حاج خانومچه هم از لجش که نه! خدایی نکرده فک کردین این دختره لج بازه؟ نه بابا! ماشالا به عقلو هوشش که از همه ی شوما هم عاقلتره بابا! از فرصت استفاده کردو با دوستش رفتن دربندو یکم گردشو دیگه شب نزدیکای ده بود که برگش خونه.. اما راستش شوما که دیگه غریبه نیستین که، همش چشش به گوشیش بود که حاجی بهش زنگ بزنه، دستِ بر قضا هم که حاجی اصلن جایی بود که موبایل خیلی خوب اونجا آنتن نمیداد.. خلاصش که حاج خانومچه با این حال که رفته بود بیرون تا خوش بگذرونه اما زیادم بهش خوش نگذش.. دیشبم طی یه ژانگولر بازی که انجام داده بود حسابی در لاکِ خجالتِ خودش فرو رفت (نخند بچه! اصلن خودتی! :دی) بعدشم تا نزدیکای دوازده بیدار بودو داش دایره زنگی نیگا میکرد (از دسته ی همون فیلم دانلودیاش) و بعدم گرف خابید..
پی نوشت اول: راسی دیشب یه خابِ بد دیده حاج خانومچه.. خدا بخیر بگذرونه.. خاب دیده دزد اومده خونشونو .. خلاصه بچه تو خاب خیلی ترسیده بود، صوبیه که از خاب بیدار شد کلی عرق کرده بود از ترسو داش تن تن نفس نفس میزد.. (جای حاجی خالی که یکم لوسش میکرد این جور موقه ها)
پی نوشت دوم: راسی یه سئواله بیربط! شوما تشخیص بدین! به نظر شوما، اینجا ایرانه؟؟؟
بلخره میخِ آهنی در سنگ فرو رفت..
اصولن حاج خانومچه ذایقه ی تنوع پذیری توی غذاش نداره! حالا این ینی چی؟! مثلن از بچگی عادت کرده به نخوردنِ هر نوع غذایی که توش چیزایی رو داشته باشه که دوس نداره مثه کدو، پیاز، بادمجونو این جور چیزا.. حالا فک کن مثلن تا سنِ بیس سالگیش لب به کشکِ بادمجونِ به اون خوشمزگی نزده چون از بچگی فک میکرده خوردنِ این غذا ینی مرگ! اما وختی خورده دیده عجب چیزیه! حالا خودش شده یکی از فن های این غذا! البته این مسئله به این معنی نیس که حالا ایشون با همه ی غذاهایی که میونه ندارن، همین جوری برخورد میکننو امتحان میکننا! نخیر! ایشون اصلن هیچگونه تمایلی برای تستِ غذاهایی که تا حالا نخورده ان، ندارن مثلن امکان نداره بتونی به زور بهش خورشتِ آلود اسفناج بدی یا مثلن بخای به زور بهش کدو پخته بدی.. حالا این چه مضراتی داره براش؟! خب ملومه از بچگی هرجا که میرفتن، ابتدا مامیِ ایشون تشریف میبردن آشپرخونه تا ببینن غذا بابِ میلِ حاج خانومشون هس یا نه؟! اگه نبود فرد میزبان رو ملزم به پختِ یه غذای دیگه که حاج خانومچه دوس دارن مینمودن و این از بچگی باعثِ شرمندگیِ حاج خانومچه بوده و هست..
اما این روزا شرمندگیِ حاج خانومچه به اوج قوتِ خودش رسیده! چرا؟! خب ملومه چون مثلن وختی تشریف میبرن منزل خانوم والده ی حاجی که دیگه مامیشون تشریف ندارن که!! حالا یا باید با دارو ندارِ غذا بسازنو دم نزنن یا اینکه نقش مکملِ مامیشونو، اینبار حاجی اجرا کنن که حاج خانومچه اینبار بیش از پیش شرمنده ی همه میشن!
خلاصه برم سر اصلِ مطلب! یکی از مواردی که حاج خانومچه تو این چن سال اصلن نتونسته باهاش کنار بیاد، موجودِ هولناکی به نامِ "پیاز" بوده و هس! اصولن پیاز از نظر حاج خانومچه یه موجودِ کاملن مزخرفو چرتیه که هیچگونه صرفه ی غذایی هم نداره چه برسه به انرژی و این صوبتا.. (حالا نشینین نصیحتش کنین که دختر بابا این همه پیاز خاصیت داره! نه! دوس نداره! اصلن حالش از این گیاه بهم میخوره!) حالا تصور کنین که امروز همکارانِ نسبتن محترم، اهتمام به خوردنِ نه یک عدد بلکه دو عدد پیاز کاملن با اصل و نصب و کمالات نموده اند و امروز از اون روزایی میشه که حاج خانومچه یا باید تن به خوردنِ پیاز بده یا اینکه! نه! یاءِ دیگه یی نداره! میبایستی یه کاری بکنه تا از شرِ این بو خلاص بشه!
"اصلن من نمیفهمم توی محلِ کار چه معنی داره که آدم همراهِ قرمه سبزی پیاز بخوره؟ اصلن کی گفته کامبینیشنِ پیازو قرمه سبزی بیسته؟!" اینا چیزایی بود که حاج خانومچه طی مدت کوتاه ناهارش داش بهشون فکر میکرد... خلاصه که اینجوری اون یه تیکه مرغِ آب پزی هم که خانوم والدشون براش گذاشته بود دور از جونش "زهر ماررررررررر" شد تا هضم بشه..
راستی یه خبر جدید از زندگیِ حاج خانومچه! بلخره توصیه های زیبای حاجی مبنی بر اضافه وزن کاملن احتمالیِ حاج خانومچه تبدیل به عمل شد! والا راستش این حاج خانومچه یه مدتِ مدیدی به این شرایط فیزیکیش عادت کرده بود که بعد از تشریف فرمائی جناب عظما حاج آقاشون، تصمیم به لاغر شدن گرفتن که دستِ بر قضا حتا نامبرده ی فقیه در نزدیکیِ عقدشون به 58 کیلو هم رسیده بودن!!
البته این مبتنی بر این بود که حاج خانومچه جولوی شیکمِ مبارک رو گرفته بودن و اجازه ی ورودِ هرنوع نوشابه، بستنی، پولو، نون و خلاصه هر ماده یی که باعثِ چاقی بشه، رو گرفته بودن! یه روز در میون تشریف میبردن کلاس ورزشو استخر.. دیگه اگه همینجوری پیش میرفت به درجه ی مانکنی نایل میومدن که خدا رو شکر تبِ عقدو این صوبتا هم خابیدشو رسیدن به عیدو مسافرتو این چیزا دیگه حاج خانومچه دوباره رسید به مرزِ 70 کیلو! حالا بماند که حاج خانومچه ی ما، ماشالا به جونش بیاد از قدو قواره ی خوبی برخورداره ماشالااااااااااااااه! (به مولا اگه بفهمم یکیتون چشش شوره و حاج خانومو چش بزنه من میدونم و چشِ شوما و یه تیزیِ ضامن داااااااااااااارا!) آره بابا، اصطلاحن میگن واسه قدِ 170 وزنِ حدودِ 70 ایده آله اما این در حاج خانومچه صدق نمیکنه! خلاصش که در پی اصرارهای حاجی مبنی بر اضافه وزنی که عرض کردم کاملن احتمالی هستشا! بهر حال ایشون به همراهِ یکی از دوستانِ فقیدو عزیزش که قرارِ تا همین چن وخ دیگه لقبِ دوشیزه رو به بانو تبدیل خاهن نمود و قاطیِ مرغا میشن، تشریف ببرن کلاس ورزش! البته به حولو قوه ی الاهیییییییی! دستِ بر قضا یه جایی رو هم پیدا کردن که حاج خانومچه قراره امروز بره مثه این خاله زنکای فوضول ته توی قضیه رو در بیاره ببینه چه خبره تا اگه اوکی بود باهم تشریف ببرن اونجا!
این رو هم ببین.. حاجی دیشب با رویِ خوشو مهربونیِ همیشگیشون بازم حاج خانومچه رو شرمنده نمودن... که جا داره یه تشکرِ اساسی از حاجی داشته باشیم کاملن اکسکلوسیو!!! "حاجی دمت گرم با دستِ گلِ دیشبت ما رو بازم بردی به همون دورانی که خودت خووووووووب میدونی..."
در همین راستا یه شبِ دل انگیزی رو باهم قسمتِ آخر لاست رو تماشا کردن (حالا باس تا شیش ماه دیگه موند تو خماری که سریِ جدیدِ لاست تولید بشه! البته بازم به لاست که حداقل تو هر قسمتش درسته که یه معمایی هس اما یه جوابی هم واسه معماهای قبلی داره! اما بعضی دوستان که دستِ لاست رو هم از پشت بستن ماشالا به جونشون!)
اما این روزا شرمندگیِ حاج خانومچه به اوج قوتِ خودش رسیده! چرا؟! خب ملومه چون مثلن وختی تشریف میبرن منزل خانوم والده ی حاجی که دیگه مامیشون تشریف ندارن که!! حالا یا باید با دارو ندارِ غذا بسازنو دم نزنن یا اینکه نقش مکملِ مامیشونو، اینبار حاجی اجرا کنن که حاج خانومچه اینبار بیش از پیش شرمنده ی همه میشن!
خلاصه برم سر اصلِ مطلب! یکی از مواردی که حاج خانومچه تو این چن سال اصلن نتونسته باهاش کنار بیاد، موجودِ هولناکی به نامِ "پیاز" بوده و هس! اصولن پیاز از نظر حاج خانومچه یه موجودِ کاملن مزخرفو چرتیه که هیچگونه صرفه ی غذایی هم نداره چه برسه به انرژی و این صوبتا.. (حالا نشینین نصیحتش کنین که دختر بابا این همه پیاز خاصیت داره! نه! دوس نداره! اصلن حالش از این گیاه بهم میخوره!) حالا تصور کنین که امروز همکارانِ نسبتن محترم، اهتمام به خوردنِ نه یک عدد بلکه دو عدد پیاز کاملن با اصل و نصب و کمالات نموده اند و امروز از اون روزایی میشه که حاج خانومچه یا باید تن به خوردنِ پیاز بده یا اینکه! نه! یاءِ دیگه یی نداره! میبایستی یه کاری بکنه تا از شرِ این بو خلاص بشه!
"اصلن من نمیفهمم توی محلِ کار چه معنی داره که آدم همراهِ قرمه سبزی پیاز بخوره؟ اصلن کی گفته کامبینیشنِ پیازو قرمه سبزی بیسته؟!" اینا چیزایی بود که حاج خانومچه طی مدت کوتاه ناهارش داش بهشون فکر میکرد... خلاصه که اینجوری اون یه تیکه مرغِ آب پزی هم که خانوم والدشون براش گذاشته بود دور از جونش "زهر ماررررررررر" شد تا هضم بشه..
راستی یه خبر جدید از زندگیِ حاج خانومچه! بلخره توصیه های زیبای حاجی مبنی بر اضافه وزن کاملن احتمالیِ حاج خانومچه تبدیل به عمل شد! والا راستش این حاج خانومچه یه مدتِ مدیدی به این شرایط فیزیکیش عادت کرده بود که بعد از تشریف فرمائی جناب عظما حاج آقاشون، تصمیم به لاغر شدن گرفتن که دستِ بر قضا حتا نامبرده ی فقیه در نزدیکیِ عقدشون به 58 کیلو هم رسیده بودن!!
البته این مبتنی بر این بود که حاج خانومچه جولوی شیکمِ مبارک رو گرفته بودن و اجازه ی ورودِ هرنوع نوشابه، بستنی، پولو، نون و خلاصه هر ماده یی که باعثِ چاقی بشه، رو گرفته بودن! یه روز در میون تشریف میبردن کلاس ورزشو استخر.. دیگه اگه همینجوری پیش میرفت به درجه ی مانکنی نایل میومدن که خدا رو شکر تبِ عقدو این صوبتا هم خابیدشو رسیدن به عیدو مسافرتو این چیزا دیگه حاج خانومچه دوباره رسید به مرزِ 70 کیلو! حالا بماند که حاج خانومچه ی ما، ماشالا به جونش بیاد از قدو قواره ی خوبی برخورداره ماشالااااااااااااااه! (به مولا اگه بفهمم یکیتون چشش شوره و حاج خانومو چش بزنه من میدونم و چشِ شوما و یه تیزیِ ضامن داااااااااااااارا!) آره بابا، اصطلاحن میگن واسه قدِ 170 وزنِ حدودِ 70 ایده آله اما این در حاج خانومچه صدق نمیکنه! خلاصش که در پی اصرارهای حاجی مبنی بر اضافه وزنی که عرض کردم کاملن احتمالی هستشا! بهر حال ایشون به همراهِ یکی از دوستانِ فقیدو عزیزش که قرارِ تا همین چن وخ دیگه لقبِ دوشیزه رو به بانو تبدیل خاهن نمود و قاطیِ مرغا میشن، تشریف ببرن کلاس ورزش! البته به حولو قوه ی الاهیییییییی! دستِ بر قضا یه جایی رو هم پیدا کردن که حاج خانومچه قراره امروز بره مثه این خاله زنکای فوضول ته توی قضیه رو در بیاره ببینه چه خبره تا اگه اوکی بود باهم تشریف ببرن اونجا!
این رو هم ببین.. حاجی دیشب با رویِ خوشو مهربونیِ همیشگیشون بازم حاج خانومچه رو شرمنده نمودن... که جا داره یه تشکرِ اساسی از حاجی داشته باشیم کاملن اکسکلوسیو!!! "حاجی دمت گرم با دستِ گلِ دیشبت ما رو بازم بردی به همون دورانی که خودت خووووووووب میدونی..."
در همین راستا یه شبِ دل انگیزی رو باهم قسمتِ آخر لاست رو تماشا کردن (حالا باس تا شیش ماه دیگه موند تو خماری که سریِ جدیدِ لاست تولید بشه! البته بازم به لاست که حداقل تو هر قسمتش درسته که یه معمایی هس اما یه جوابی هم واسه معماهای قبلی داره! اما بعضی دوستان که دستِ لاست رو هم از پشت بستن ماشالا به جونشون!)
پی نوشت: راستی رفقا هر کی هر جای دنیا که البته فک کنم بیشتر تو استرالیا این دوتا وروجکو دید بهشون بگه حاج خانومچه از عید که دیدشون عاشخشون شده و میخاد اگه خدا یه روزی یه نی نی به اونو حاجیش داد، مثه این دوتا وروجک باشه...
بلخره میخِ آهنی در سنگ فرو رفت..
اصولن حاج خانومچه ذایقه ی تنوع پذیری توی غذاش نداره! حالا این ینی چی؟! مثلن از بچگی عادت کرده به نخوردنِ هر نوع غذایی که توش چیزایی رو داشته باشه که دوس نداره مثه کدو، پیاز، بادمجونو این جور چیزا.. حالا فک کن مثلن تا سنِ بیس سالگیش لب به کشکِ بادمجونِ به اون خوشمزگی نزده چون از بچگی فک میکرده خوردنِ این غذا ینی مرگ! اما وختی خورده دیده عجب چیزیه! حالا خودش شده یکی از فن های این غذا! البته این مسئله به این معنی نیس که حالا ایشون با همه ی غذاهایی که میونه ندارن، همین جوری برخورد میکننو امتحان میکننا! نخیر! ایشون اصلن هیچگونه تمایلی برای تستِ غذاهایی که تا حالا نخورده ان، ندارن مثلن امکان نداره بتونی به زور بهش خورشتِ آلود اسفناج بدی یا مثلن بخای به زور بهش کدو پخته بدی.. حالا این چه مضراتی داره براش؟! خب ملومه از بچگی هرجا که میرفتن، ابتدا مامیِ ایشون تشریف میبردن آشپرخونه تا ببینن غذا بابِ میلِ حاج خانومشون هس یا نه؟! اگه نبود فرد میزبان رو ملزم به پختِ یه غذای دیگه که حاج خانومچه دوس دارن مینمودن و این از بچگی باعثِ شرمندگیِ حاج خانومچه بوده و هست..
اما این روزا شرمندگیِ حاج خانومچه به اوج قوتِ خودش رسیده! چرا؟! خب ملومه چون مثلن وختی تشریف میبرن منزل خانوم والده ی حاجی که دیگه مامیشون تشریف ندارن که!! حالا یا باید با دارو ندارِ غذا بسازنو دم نزنن یا اینکه نقش مکملِ مامیشونو، اینبار حاجی اجرا کنن که حاج خانومچه اینبار بیش از پیش شرمنده ی همه میشن!
خلاصه برم سر اصلِ مطلب! یکی از مواردی که حاج خانومچه تو این چن سال اصلن نتونسته باهاش کنار بیاد، موجودِ هولناکی به نامِ "پیاز" بوده و هس! اصولن پیاز از نظر حاج خانومچه یه موجودِ کاملن مزخرفو چرتیه که هیچگونه صرفه ی غذایی هم نداره چه برسه به انرژی و این صوبتا.. (حالا نشینین نصیحتش کنین که دختر بابا این همه پیاز خاصیت داره! نه! دوس نداره! اصلن حالش از این گیاه بهم میخوره!) حالا تصور کنین که امروز همکارانِ نسبتن محترم، اهتمام به خوردنِ نه یک عدد بلکه دو عدد پیاز کاملن با اصل و نصب و کمالات نموده اند و امروز از اون روزایی میشه که حاج خانومچه یا باید تن به خوردنِ پیاز بده یا اینکه! نه! یاءِ دیگه یی نداره! میبایستی یه کاری بکنه تا از شرِ این بو خلاص بشه!
"اصلن من نمیفهمم توی محلِ کار چه معنی داره که آدم همراهِ قرمه سبزی پیاز بخوره؟ اصلن کی گفته کامبینیشنِ پیازو قرمه سبزی بیسته؟!" اینا چیزایی بود که حاج خانومچه طی مدت کوتاه ناهارش داش بهشون فکر میکرد... خلاصه که اینجوری اون یه تیکه مرغِ آب پزی هم که خانوم والدشون براش گذاشته بود دور از جونش "زهر ماررررررررر" شد تا هضم بشه..
راستی یه خبر جدید از زندگیِ حاج خانومچه! بلخره توصیه های زیبای حاجی مبنی بر اضافه وزن کاملن احتمالیِ حاج خانومچه تبدیل به عمل شد! والا راستش این حاج خانومچه یه مدتِ مدیدی به این شرایط فیزیکیش عادت کرده بود که بعد از تشریف فرمائی جناب عظما حاج آقاشون، تصمیم به لاغر شدن گرفتن که دستِ بر قضا حتا نامبرده ی فقیه در نزدیکیِ عقدشون به 58 کیلو هم رسیده بودن!!
البته این مبتنی بر این بود که حاج خانومچه جولوی شیکمِ مبارک رو گرفته بودن و اجازه ی ورودِ هرنوع نوشابه، بستنی، پولو، نون و خلاصه هر ماده یی که باعثِ چاقی بشه، رو گرفته بودن! یه روز در میون تشریف میبردن کلاس ورزشو استخر.. دیگه اگه همینجوری پیش میرفت به درجه ی مانکنی نایل میومدن که خدا رو شکر تبِ عقدو این صوبتا هم خابیدشو رسیدن به عیدو مسافرتو این چیزا دیگه حاج خانومچه دوباره رسید به مرزِ 70 کیلو! حالا بماند که حاج خانومچه ی ما، ماشالا به جونش بیاد از قدو قواره ی خوبی برخورداره ماشالااااااااااااااه! (به مولا اگه بفهمم یکیتون چشش شوره و حاج خانومو چش بزنه من میدونم و چشِ شوما و یه تیزیِ ضامن داااااااااااااارا!) آره بابا، اصطلاحن میگن واسه قدِ 170 وزنِ حدودِ 70 ایده آله اما این در حاج خانومچه صدق نمیکنه! خلاصش که در پی اصرارهای حاجی مبنی بر اضافه وزنی که عرض کردم کاملن احتمالی هستشا! بهر حال ایشون به همراهِ یکی از دوستانِ فقیدو عزیزش که قرارِ تا همین چن وخ دیگه لقبِ دوشیزه رو به بانو تبدیل خاهن نمود و قاطیِ مرغا میشن، تشریف ببرن کلاس ورزش! البته به حولو قوه ی الاهیییییییی! دستِ بر قضا یه جایی رو هم پیدا کردن که حاج خانومچه قراره امروز بره مثه این خاله زنکای فوضول ته توی قضیه رو در بیاره ببینه چه خبره تا اگه اوکی بود باهم تشریف ببرن اونجا!
این رو هم ببین.. حاجی دیشب با رویِ خوشو مهربونیِ همیشگیشون بازم حاج خانومچه رو شرمنده نمودن... که جا داره یه تشکرِ اساسی از حاجی داشته باشیم کاملن اکسکلوسیو!!! "حاجی دمت گرم با دستِ گلِ دیشبت ما رو بازم بردی به همون دورانی که خودت خووووووووب میدونی..."
در همین راستا یه شبِ دل انگیزی رو باهم قسمتِ آخر لاست رو تماشا کردن (حالا باس تا شیش ماه دیگه موند تو خماری که سریِ جدیدِ لاست تولید بشه! البته بازم به لاست که حداقل تو هر قسمتش درسته که یه معمایی هس اما یه جوابی هم واسه معماهای قبلی داره! اما بعضی دوستان که دستِ لاست رو هم از پشت بستن ماشالا به جونشون!)
اما این روزا شرمندگیِ حاج خانومچه به اوج قوتِ خودش رسیده! چرا؟! خب ملومه چون مثلن وختی تشریف میبرن منزل خانوم والده ی حاجی که دیگه مامیشون تشریف ندارن که!! حالا یا باید با دارو ندارِ غذا بسازنو دم نزنن یا اینکه نقش مکملِ مامیشونو، اینبار حاجی اجرا کنن که حاج خانومچه اینبار بیش از پیش شرمنده ی همه میشن!
خلاصه برم سر اصلِ مطلب! یکی از مواردی که حاج خانومچه تو این چن سال اصلن نتونسته باهاش کنار بیاد، موجودِ هولناکی به نامِ "پیاز" بوده و هس! اصولن پیاز از نظر حاج خانومچه یه موجودِ کاملن مزخرفو چرتیه که هیچگونه صرفه ی غذایی هم نداره چه برسه به انرژی و این صوبتا.. (حالا نشینین نصیحتش کنین که دختر بابا این همه پیاز خاصیت داره! نه! دوس نداره! اصلن حالش از این گیاه بهم میخوره!) حالا تصور کنین که امروز همکارانِ نسبتن محترم، اهتمام به خوردنِ نه یک عدد بلکه دو عدد پیاز کاملن با اصل و نصب و کمالات نموده اند و امروز از اون روزایی میشه که حاج خانومچه یا باید تن به خوردنِ پیاز بده یا اینکه! نه! یاءِ دیگه یی نداره! میبایستی یه کاری بکنه تا از شرِ این بو خلاص بشه!
"اصلن من نمیفهمم توی محلِ کار چه معنی داره که آدم همراهِ قرمه سبزی پیاز بخوره؟ اصلن کی گفته کامبینیشنِ پیازو قرمه سبزی بیسته؟!" اینا چیزایی بود که حاج خانومچه طی مدت کوتاه ناهارش داش بهشون فکر میکرد... خلاصه که اینجوری اون یه تیکه مرغِ آب پزی هم که خانوم والدشون براش گذاشته بود دور از جونش "زهر ماررررررررر" شد تا هضم بشه..
راستی یه خبر جدید از زندگیِ حاج خانومچه! بلخره توصیه های زیبای حاجی مبنی بر اضافه وزن کاملن احتمالیِ حاج خانومچه تبدیل به عمل شد! والا راستش این حاج خانومچه یه مدتِ مدیدی به این شرایط فیزیکیش عادت کرده بود که بعد از تشریف فرمائی جناب عظما حاج آقاشون، تصمیم به لاغر شدن گرفتن که دستِ بر قضا حتا نامبرده ی فقیه در نزدیکیِ عقدشون به 58 کیلو هم رسیده بودن!!
البته این مبتنی بر این بود که حاج خانومچه جولوی شیکمِ مبارک رو گرفته بودن و اجازه ی ورودِ هرنوع نوشابه، بستنی، پولو، نون و خلاصه هر ماده یی که باعثِ چاقی بشه، رو گرفته بودن! یه روز در میون تشریف میبردن کلاس ورزشو استخر.. دیگه اگه همینجوری پیش میرفت به درجه ی مانکنی نایل میومدن که خدا رو شکر تبِ عقدو این صوبتا هم خابیدشو رسیدن به عیدو مسافرتو این چیزا دیگه حاج خانومچه دوباره رسید به مرزِ 70 کیلو! حالا بماند که حاج خانومچه ی ما، ماشالا به جونش بیاد از قدو قواره ی خوبی برخورداره ماشالااااااااااااااه! (به مولا اگه بفهمم یکیتون چشش شوره و حاج خانومو چش بزنه من میدونم و چشِ شوما و یه تیزیِ ضامن داااااااااااااارا!) آره بابا، اصطلاحن میگن واسه قدِ 170 وزنِ حدودِ 70 ایده آله اما این در حاج خانومچه صدق نمیکنه! خلاصش که در پی اصرارهای حاجی مبنی بر اضافه وزنی که عرض کردم کاملن احتمالی هستشا! بهر حال ایشون به همراهِ یکی از دوستانِ فقیدو عزیزش که قرارِ تا همین چن وخ دیگه لقبِ دوشیزه رو به بانو تبدیل خاهن نمود و قاطیِ مرغا میشن، تشریف ببرن کلاس ورزش! البته به حولو قوه ی الاهیییییییی! دستِ بر قضا یه جایی رو هم پیدا کردن که حاج خانومچه قراره امروز بره مثه این خاله زنکای فوضول ته توی قضیه رو در بیاره ببینه چه خبره تا اگه اوکی بود باهم تشریف ببرن اونجا!
این رو هم ببین.. حاجی دیشب با رویِ خوشو مهربونیِ همیشگیشون بازم حاج خانومچه رو شرمنده نمودن... که جا داره یه تشکرِ اساسی از حاجی داشته باشیم کاملن اکسکلوسیو!!! "حاجی دمت گرم با دستِ گلِ دیشبت ما رو بازم بردی به همون دورانی که خودت خووووووووب میدونی..."
در همین راستا یه شبِ دل انگیزی رو باهم قسمتِ آخر لاست رو تماشا کردن (حالا باس تا شیش ماه دیگه موند تو خماری که سریِ جدیدِ لاست تولید بشه! البته بازم به لاست که حداقل تو هر قسمتش درسته که یه معمایی هس اما یه جوابی هم واسه معماهای قبلی داره! اما بعضی دوستان که دستِ لاست رو هم از پشت بستن ماشالا به جونشون!)
پی نوشت: راستی رفقا هر کی هر جای دنیا که البته فک کنم بیشتر تو استرالیا این دوتا وروجکو دید بهشون بگه حاج خانومچه از عید که دیدشون عاشخشون شده و میخاد اگه خدا یه روزی یه نی نی به اونو حاجیش داد، مثه این دوتا وروجک باشه...
والا از شوما چه پنهون که حاج خانومچه یه چن روزیه حال ندار تشریف دارنو از پر روئیشون به رویِ شریفشونم نمیارن که گلو ملوشون چرکیده! (شایدم نوعی آنفولانزای خرخاکی! آخه ما شانس نداریم که از نوعِ خوکیشم بگیریم که! هر چی حیوون میوونِ چپر چلاغه میاد سراغِ ما!) خلاصش که شاید امروز به اصرارهای بی شائبه ی حاجی گوش کردو رف دکی رو ملاقات کرد!
و اما اصلِ ماجرا! والا قضیه از اونجایی شوروع میشد که حاج خانومچه خیلی خیلی به نظافت اهمیتِ خاصی میدن! مثلن هر روز یا اگه حتا خونه باشه روزی دوبار تشریف میبرن حمام! و انواعو اقسامِ شامپو های سر و بدنو صورت رو به خودشون میمالونن که بیا و ببین! (البته نظافت فقط در موردِ خودشونه ها! مثلن اتاق پتاقشون تطیله از تمیزی! یه روزِ جمه مثه دیروز اگه خونه باشه، مامان خانومشون روزِ شمبه تا بعد از ظهر به نظافتِ اتاقِ ایشون مشغول خاهن بود!) خلاصه اینا رو گفتم که یکم با خوصوصیاتِ این حاج خانومچه آشنا بشین.. یه شیش هف سالِ پیش بود که حاج خانومچه تفریحش این شده بود که هر پنشمبه بلا استثنا میرف کوچه مرویو با یه عالمه خرید بر میگش خونه (از لوازمِ آرایش گرفته تا پاستیل ترشو یا حتا لوازمِ برقی مثه سشوآرو اپیلیدیو این صوبتا!) خلاصه تو همین خریدا یه روز چشمش به یه مسواک برقی که نه مسواک باتری یی افتاد مثه این.. و همونجا یک دل نه، صد دل عاشقش شد و خریدش! خب نمیدونم چقد از این مسواکا استفاده کرده باشین، خیلی باحالن! فقط هر شیش ماه یه سری میخاد که براش بخریو هر یه سالی هم دوتا باتری دوراسل که دیگه عمر میکنه برات باقلوا! سرتونو در نیارم حتا وختی با حاجی هم آشنا شد این خصلتِ اَنظافتو من الایمان رو به حاج هم منتقل کردو تا دلتون بخاد برای حاجی انواعو اقسامِ چیزا گرف.. یکی از این وسایلِ نظافت یکی از ههمین. مسواکا بود.. خلاصه همه چیز داش خوبو خوشو مرتب پیش میرف که خانومی که شوما باشین اون چن وخ پیشا که حاج خانومچه اینا رفته بودن شمالا! از شلختگی که نه! خدا بدور! از شیرین عقل بودنِ حاج خانومچه مسواکشونو تو ویلا جا گذاشتنو ماجرا شورو شد.. ینی نقو نوقای حاج خانومچه به حاجیِ بدبخت که من مسکاف (لوسیِ همون مسواکه!) میخام که میخاااااااااام.. حالا بماند که حاجی خودشو به آبو آتیش میزدو به هر فوروشگاهو دراگ استوری میرف تا بتونه همون مسکافو براش پیدا کنه! اما جونم براتون بگه که کو مسکااااااااف!؟ آب شده بود رفته بود تو زمین! هیشکی نداشتش! ینی دیگه تولید نمیشد! حاجی یه چن باری به حاج خانومچه پیشناهادِ یه مدلِ دیگه ی اورال بی یی رو داد که باتری یی بود اما حاج خانومچه مگه زیربار میرفت؟ بهش میگف: "حاج خانومچه! بذار برات از همینا بگیرم! بعد مسکافِ خودمو میدم بهت و یه سریِ نو میگیرم برات!" اما مگه حاج خانومچه زیرِ بار میرفت! میگف الا و بلا که من همون مسکافِ خودمو میخام..
و اما اصلِ ماجرا! والا قضیه از اونجایی شوروع میشد که حاج خانومچه خیلی خیلی به نظافت اهمیتِ خاصی میدن! مثلن هر روز یا اگه حتا خونه باشه روزی دوبار تشریف میبرن حمام! و انواعو اقسامِ شامپو های سر و بدنو صورت رو به خودشون میمالونن که بیا و ببین! (البته نظافت فقط در موردِ خودشونه ها! مثلن اتاق پتاقشون تطیله از تمیزی! یه روزِ جمه مثه دیروز اگه خونه باشه، مامان خانومشون روزِ شمبه تا بعد از ظهر به نظافتِ اتاقِ ایشون مشغول خاهن بود!) خلاصه اینا رو گفتم که یکم با خوصوصیاتِ این حاج خانومچه آشنا بشین.. یه شیش هف سالِ پیش بود که حاج خانومچه تفریحش این شده بود که هر پنشمبه بلا استثنا میرف کوچه مرویو با یه عالمه خرید بر میگش خونه (از لوازمِ آرایش گرفته تا پاستیل ترشو یا حتا لوازمِ برقی مثه سشوآرو اپیلیدیو این صوبتا!) خلاصه تو همین خریدا یه روز چشمش به یه مسواک برقی که نه مسواک باتری یی افتاد مثه این.. و همونجا یک دل نه، صد دل عاشقش شد و خریدش! خب نمیدونم چقد از این مسواکا استفاده کرده باشین، خیلی باحالن! فقط هر شیش ماه یه سری میخاد که براش بخریو هر یه سالی هم دوتا باتری دوراسل که دیگه عمر میکنه برات باقلوا! سرتونو در نیارم حتا وختی با حاجی هم آشنا شد این خصلتِ اَنظافتو من الایمان رو به حاج هم منتقل کردو تا دلتون بخاد برای حاجی انواعو اقسامِ چیزا گرف.. یکی از این وسایلِ نظافت یکی از ههمین. مسواکا بود.. خلاصه همه چیز داش خوبو خوشو مرتب پیش میرف که خانومی که شوما باشین اون چن وخ پیشا که حاج خانومچه اینا رفته بودن شمالا! از شلختگی که نه! خدا بدور! از شیرین عقل بودنِ حاج خانومچه مسواکشونو تو ویلا جا گذاشتنو ماجرا شورو شد.. ینی نقو نوقای حاج خانومچه به حاجیِ بدبخت که من مسکاف (لوسیِ همون مسواکه!) میخام که میخاااااااااام.. حالا بماند که حاجی خودشو به آبو آتیش میزدو به هر فوروشگاهو دراگ استوری میرف تا بتونه همون مسکافو براش پیدا کنه! اما جونم براتون بگه که کو مسکااااااااف!؟ آب شده بود رفته بود تو زمین! هیشکی نداشتش! ینی دیگه تولید نمیشد! حاجی یه چن باری به حاج خانومچه پیشناهادِ یه مدلِ دیگه ی اورال بی یی رو داد که باتری یی بود اما حاج خانومچه مگه زیربار میرفت؟ بهش میگف: "حاج خانومچه! بذار برات از همینا بگیرم! بعد مسکافِ خودمو میدم بهت و یه سریِ نو میگیرم برات!" اما مگه حاج خانومچه زیرِ بار میرفت! میگف الا و بلا که من همون مسکافِ خودمو میخام..
تا اینکه پنشمبه یی که حاجی و حاج خانومچه رسیدن سرِ کوچه ی حاج خانوم اینا، حاجی گف من میرم یه سر داروخانه (آخه حاج خانومچه استون میخاستش!) تا خرید کنم! حاج خانومچه که یکم مشکوکم شدی بود بفمی نفمی اما چیزی نگفتو رفت بالا.. بعد حاجی با دستِ خالی اومدو با ناراحتی گف: "رفتم برای یکی از این مسکاف برقیا بخرم اما اون مدلشو نداشت.."
راسی پیتی جونم انگاری یه خابایی دیده واسمون، در همین راستا بیشتر بخونید..
پی نوشت: عکس فوق مربوط به مسکاف جدیدس بهمراهِ یکعدد "نونو خان" که حالا سر فرصت حتمن یه پست در باب ایشان خاهیم داد.. اما همین قدر بدانید که نونو خان یارو یاورِ حاج خانومچه از کودکی تا به امروز تشریف دارن.
والا از شوما چه پنهون که حاج خانومچه یه چن روزیه حال ندار تشریف دارنو از پر روئیشون به رویِ شریفشونم نمیارن که گلو ملوشون چرکیده! (شایدم نوعی آنفولانزای خرخاکی! آخه ما شانس نداریم که از نوعِ خوکیشم بگیریم که! هر چی حیوون میوونِ چپر چلاغه میاد سراغِ ما!) خلاصش که شاید امروز به اصرارهای بی شائبه ی حاجی گوش کردو رف دکی رو ملاقات کرد!
و اما اصلِ ماجرا! والا قضیه از اونجایی شوروع میشد که حاج خانومچه خیلی خیلی به نظافت اهمیتِ خاصی میدن! مثلن هر روز یا اگه حتا خونه باشه روزی دوبار تشریف میبرن حمام! و انواعو اقسامِ شامپو های سر و بدنو صورت رو به خودشون میمالونن که بیا و ببین! (البته نظافت فقط در موردِ خودشونه ها! مثلن اتاق پتاقشون تطیله از تمیزی! یه روزِ جمه مثه دیروز اگه خونه باشه، مامان خانومشون روزِ شمبه تا بعد از ظهر به نظافتِ اتاقِ ایشون مشغول خاهن بود!) خلاصه اینا رو گفتم که یکم با خوصوصیاتِ این حاج خانومچه آشنا بشین.. یه شیش هف سالِ پیش بود که حاج خانومچه تفریحش این شده بود که هر پنشمبه بلا استثنا میرف کوچه مرویو با یه عالمه خرید بر میگش خونه (از لوازمِ آرایش گرفته تا پاستیل ترشو یا حتا لوازمِ برقی مثه سشوآرو اپیلیدیو این صوبتا!) خلاصه تو همین خریدا یه روز چشمش به یه مسواک برقی که نه مسواک باتری یی افتاد مثه این.. و همونجا یک دل نه، صد دل عاشقش شد و خریدش! خب نمیدونم چقد از این مسواکا استفاده کرده باشین، خیلی باحالن! فقط هر شیش ماه یه سری میخاد که براش بخریو هر یه سالی هم دوتا باتری دوراسل که دیگه عمر میکنه برات باقلوا! سرتونو در نیارم حتا وختی با حاجی هم آشنا شد این خصلتِ اَنظافتو من الایمان رو به حاج هم منتقل کردو تا دلتون بخاد برای حاجی انواعو اقسامِ چیزا گرف.. یکی از این وسایلِ نظافت یکی از ههمین. مسواکا بود.. خلاصه همه چیز داش خوبو خوشو مرتب پیش میرف که خانومی که شوما باشین اون چن وخ پیشا که حاج خانومچه اینا رفته بودن شمالا! از شلختگی که نه! خدا بدور! از شیرین عقل بودنِ حاج خانومچه مسواکشونو تو ویلا جا گذاشتنو ماجرا شورو شد.. ینی نقو نوقای حاج خانومچه به حاجیِ بدبخت که من مسکاف (لوسیِ همون مسواکه!) میخام که میخاااااااااام.. حالا بماند که حاجی خودشو به آبو آتیش میزدو به هر فوروشگاهو دراگ استوری میرف تا بتونه همون مسکافو براش پیدا کنه! اما جونم براتون بگه که کو مسکااااااااف!؟ آب شده بود رفته بود تو زمین! هیشکی نداشتش! ینی دیگه تولید نمیشد! حاجی یه چن باری به حاج خانومچه پیشناهادِ یه مدلِ دیگه ی اورال بی یی رو داد که باتری یی بود اما حاج خانومچه مگه زیربار میرفت؟ بهش میگف: "حاج خانومچه! بذار برات از همینا بگیرم! بعد مسکافِ خودمو میدم بهت و یه سریِ نو میگیرم برات!" اما مگه حاج خانومچه زیرِ بار میرفت! میگف الا و بلا که من همون مسکافِ خودمو میخام..
و اما اصلِ ماجرا! والا قضیه از اونجایی شوروع میشد که حاج خانومچه خیلی خیلی به نظافت اهمیتِ خاصی میدن! مثلن هر روز یا اگه حتا خونه باشه روزی دوبار تشریف میبرن حمام! و انواعو اقسامِ شامپو های سر و بدنو صورت رو به خودشون میمالونن که بیا و ببین! (البته نظافت فقط در موردِ خودشونه ها! مثلن اتاق پتاقشون تطیله از تمیزی! یه روزِ جمه مثه دیروز اگه خونه باشه، مامان خانومشون روزِ شمبه تا بعد از ظهر به نظافتِ اتاقِ ایشون مشغول خاهن بود!) خلاصه اینا رو گفتم که یکم با خوصوصیاتِ این حاج خانومچه آشنا بشین.. یه شیش هف سالِ پیش بود که حاج خانومچه تفریحش این شده بود که هر پنشمبه بلا استثنا میرف کوچه مرویو با یه عالمه خرید بر میگش خونه (از لوازمِ آرایش گرفته تا پاستیل ترشو یا حتا لوازمِ برقی مثه سشوآرو اپیلیدیو این صوبتا!) خلاصه تو همین خریدا یه روز چشمش به یه مسواک برقی که نه مسواک باتری یی افتاد مثه این.. و همونجا یک دل نه، صد دل عاشقش شد و خریدش! خب نمیدونم چقد از این مسواکا استفاده کرده باشین، خیلی باحالن! فقط هر شیش ماه یه سری میخاد که براش بخریو هر یه سالی هم دوتا باتری دوراسل که دیگه عمر میکنه برات باقلوا! سرتونو در نیارم حتا وختی با حاجی هم آشنا شد این خصلتِ اَنظافتو من الایمان رو به حاج هم منتقل کردو تا دلتون بخاد برای حاجی انواعو اقسامِ چیزا گرف.. یکی از این وسایلِ نظافت یکی از ههمین. مسواکا بود.. خلاصه همه چیز داش خوبو خوشو مرتب پیش میرف که خانومی که شوما باشین اون چن وخ پیشا که حاج خانومچه اینا رفته بودن شمالا! از شلختگی که نه! خدا بدور! از شیرین عقل بودنِ حاج خانومچه مسواکشونو تو ویلا جا گذاشتنو ماجرا شورو شد.. ینی نقو نوقای حاج خانومچه به حاجیِ بدبخت که من مسکاف (لوسیِ همون مسواکه!) میخام که میخاااااااااام.. حالا بماند که حاجی خودشو به آبو آتیش میزدو به هر فوروشگاهو دراگ استوری میرف تا بتونه همون مسکافو براش پیدا کنه! اما جونم براتون بگه که کو مسکااااااااف!؟ آب شده بود رفته بود تو زمین! هیشکی نداشتش! ینی دیگه تولید نمیشد! حاجی یه چن باری به حاج خانومچه پیشناهادِ یه مدلِ دیگه ی اورال بی یی رو داد که باتری یی بود اما حاج خانومچه مگه زیربار میرفت؟ بهش میگف: "حاج خانومچه! بذار برات از همینا بگیرم! بعد مسکافِ خودمو میدم بهت و یه سریِ نو میگیرم برات!" اما مگه حاج خانومچه زیرِ بار میرفت! میگف الا و بلا که من همون مسکافِ خودمو میخام..
تا اینکه پنشمبه یی که حاجی و حاج خانومچه رسیدن سرِ کوچه ی حاج خانوم اینا، حاجی گف من میرم یه سر داروخانه (آخه حاج خانومچه استون میخاستش!) تا خرید کنم! حاج خانومچه که یکم مشکوکم شدی بود بفمی نفمی اما چیزی نگفتو رفت بالا.. بعد حاجی با دستِ خالی اومدو با ناراحتی گف: "رفتم برای یکی از این مسکاف برقیا بخرم اما اون مدلشو نداشت.."
راسی پیتی جونم انگاری یه خابایی دیده واسمون، در همین راستا بیشتر بخونید..
پی نوشت: عکس فوق مربوط به مسکاف جدیدس بهمراهِ یکعدد "نونو خان" که حالا سر فرصت حتمن یه پست در باب ایشان خاهیم داد.. اما همین قدر بدانید که نونو خان یارو یاورِ حاج خانومچه از کودکی تا به امروز تشریف دارن.
همیشه تا رسیدن فاصله یک قدم بود
فکر مشغولیه حاج خانومچه یکمی بالا رفته... بازم تو فکر یک سقفم، یه سقف بی روزن.... یکمی بهم ریخته و آشفته... همیشه از اینی که توی موقعیت تصمیم گیری قرار بگیره بیزار بوده، کاش یکی بود اینبار هم بجاش تصمیم میگرف.. (اینم بخاطر شاید نواقص تربیتیش باشه که همیشه در هراس از تصمیم گرفتنه! شاید میترسه که تصمیمش غلط باشه! میترسه که انقد غلط که نتونه دیگه هرگز چیزی رو درست کنه! این تصمیم گیری تبدیل به فوبیایی برای حاج خانومچه شده و امیدوارم که بتونه بین خوب و بد، خوبه رو انتخاب کنه!) حرف جدیدی برای گفتن نداره فلن! شاید بدن ترا اومد یه چیزی اینجا نوشتو رفت ولی الان هیچی نداره واسه گفتن! حرفاش اون بالا تو مغزشن! تو فکرشن! شاید بشه کاری کرد! شایدم نه... خدا خودش میدونه...
بعدن نوشت: راستی قوانین مورفی رو به یاد دارین دیگه اینشالا!؟ القصه، صوبیه حاج خانومچه رو پشت رول تصور کنین که دوبل کناره یه پیکان جوانانِ (نه دیگه اشتباه کردین گوبچه ای نبود! بلکه یشمی بود) واستاده و منتظره یارو از تو ماشینش نون بده (یه جایی هست که آقاهه صوباش میره نون میگیره (انواع و اقسام نون: بربری، لباش (لواش!)، چه میدونم سنگک و ...) بدم میاره یه نون صد تومنی رو سیصدوپنجا تومن به آدما میفروشه! اونوخ حاج خانومچه و حاجی هم که حوصله و وخته صف واستادن رو ندارن میرن مثه انسانها ک..ن گشاد ازش نون میگیرن!!) حالا یه پرایده هم اومد جولوش واستاد! حالا که نونو گرفتن و میخوان حرکت کنن، اون کوچه شد اوتوبان! (حالی سگ سالم ازش هیچ جنبنده یی رد نمیشدا!) اونوخ پرایده هم که از جولو قشنگ سپر به سپر بودن و حاج خانومچه هم که دس فرمون ماشالا (چشتون کف پاش) تریلی! طی یه اینورو اونور کردن گرف اینور که ردش کنه حالا پرایده که تا اون لحظه اصن خاموش بودا اونوخ یهو روشن شد و راه افتاد! (آخه بگو مرتیکه اگه تو میخوای بری خب چرا مطل میکنی؟؟ خب دِ جون بکن دیگه! اما اگه نمیخوای بری پس دیگه این حرکتت چی بود؟!) اینم قوانین مورفی که تا مارو میبینن همه دیگه میشن جناب مورفی!
بعدن نوشت 2: راستی حاج خانومچه دیشب خاب دید جناب عکاس باشی با حاجیمون آشتی کردنو کلی تریپ رفاقت دوباره برداشتن (آخه اخیرن زدن به تیپ و تای هم!!) راستش حاج خانومچه اصن از این وضیته خوشش نمیاد! آخه چه منی داره که این دوتا با هم قهر باشن؟! اما حیف که کاریش نمیشه کرد و از اون عکاس باشیه هم که (خیلی پُر رو تشریف داره ها! بخدا اگه دست حاج خانومچه بهش برسه بفمی نفمی یه کشیده یی چیزی نثارش میکنه!) هیچ خبری نیس و حاجی هم میدونم که خیلی از ماجرا ناراحته! آخه حاجی خیلی عکاس باشیه رو دوس داره و روش همیشه حساب میکنه! (امیدوارم این قضیه هم حل بشه!)
همیشه تا رسیدن فاصله یک قدم بود
فکر مشغولیه حاج خانومچه یکمی بالا رفته... بازم تو فکر یک سقفم، یه سقف بی روزن.... یکمی بهم ریخته و آشفته... همیشه از اینی که توی موقعیت تصمیم گیری قرار بگیره بیزار بوده، کاش یکی بود اینبار هم بجاش تصمیم میگرف.. (اینم بخاطر شاید نواقص تربیتیش باشه که همیشه در هراس از تصمیم گرفتنه! شاید میترسه که تصمیمش غلط باشه! میترسه که انقد غلط که نتونه دیگه هرگز چیزی رو درست کنه! این تصمیم گیری تبدیل به فوبیایی برای حاج خانومچه شده و امیدوارم که بتونه بین خوب و بد، خوبه رو انتخاب کنه!) حرف جدیدی برای گفتن نداره فلن! شاید بدن ترا اومد یه چیزی اینجا نوشتو رفت ولی الان هیچی نداره واسه گفتن! حرفاش اون بالا تو مغزشن! تو فکرشن! شاید بشه کاری کرد! شایدم نه... خدا خودش میدونه...
بعدن نوشت: راستی قوانین مورفی رو به یاد دارین دیگه اینشالا!؟ القصه، صوبیه حاج خانومچه رو پشت رول تصور کنین که دوبل کناره یه پیکان جوانانِ (نه دیگه اشتباه کردین گوبچه ای نبود! بلکه یشمی بود) واستاده و منتظره یارو از تو ماشینش نون بده (یه جایی هست که آقاهه صوباش میره نون میگیره (انواع و اقسام نون: بربری، لباش (لواش!)، چه میدونم سنگک و ...) بدم میاره یه نون صد تومنی رو سیصدوپنجا تومن به آدما میفروشه! اونوخ حاج خانومچه و حاجی هم که حوصله و وخته صف واستادن رو ندارن میرن مثه انسانها ک..ن گشاد ازش نون میگیرن!!) حالا یه پرایده هم اومد جولوش واستاد! حالا که نونو گرفتن و میخوان حرکت کنن، اون کوچه شد اوتوبان! (حالی سگ سالم ازش هیچ جنبنده یی رد نمیشدا!) اونوخ پرایده هم که از جولو قشنگ سپر به سپر بودن و حاج خانومچه هم که دس فرمون ماشالا (چشتون کف پاش) تریلی! طی یه اینورو اونور کردن گرف اینور که ردش کنه حالا پرایده که تا اون لحظه اصن خاموش بودا اونوخ یهو روشن شد و راه افتاد! (آخه بگو مرتیکه اگه تو میخوای بری خب چرا مطل میکنی؟؟ خب دِ جون بکن دیگه! اما اگه نمیخوای بری پس دیگه این حرکتت چی بود؟!) اینم قوانین مورفی که تا مارو میبینن همه دیگه میشن جناب مورفی!
بعدن نوشت 2: راستی حاج خانومچه دیشب خاب دید جناب عکاس باشی با حاجیمون آشتی کردنو کلی تریپ رفاقت دوباره برداشتن (آخه اخیرن زدن به تیپ و تای هم!!) راستش حاج خانومچه اصن از این وضیته خوشش نمیاد! آخه چه منی داره که این دوتا با هم قهر باشن؟! اما حیف که کاریش نمیشه کرد و از اون عکاس باشیه هم که (خیلی پُر رو تشریف داره ها! بخدا اگه دست حاج خانومچه بهش برسه بفمی نفمی یه کشیده یی چیزی نثارش میکنه!) هیچ خبری نیس و حاجی هم میدونم که خیلی از ماجرا ناراحته! آخه حاجی خیلی عکاس باشیه رو دوس داره و روش همیشه حساب میکنه! (امیدوارم این قضیه هم حل بشه!)
تو ماه منی که تو بارون رسیدی...
یه چن روزی بود که حاج خانومچه ی ما یه عالمه تو عالم خودش بود و بقولی یه جور دیپ دپرشن کامل! خب راستیاتش خودشم نمیدونس چرا و حتا چون دلیلشم نمیدونس باس همین خاطر بود که نمیتونس خودش کمک کنه تا خوب شه! تا اینکه امروز صوبی که چشاشو باز کرد احساس کرد دیگه میخواد از این پیله یی که چن روزه دور خودش پیچیده در بیاد..راستی بهتون نگفته بودم که حاج خانومچه چن سال پیشا یه باری گذرش به روانپزشکو اینجور صوبتا افتاده بود (نه که خدایی نکرده فک کنین خل و چل شده بودا! نه! ماشالا هزار ال.لاه اکبر که این بچه تن لشش همیشه سالمه و چش همتون به کف پاش که اگه به مولا یه تار از موهاش کم شه من میدونم و شوما و یه چاقو ضامن دار!) خلاصه داشتیم میگفتیم که دکیه بهش گفته بود که تو برخلاف اینکه همه فک میکنن آدم بورون گرائی هستی، خیلی هم درون گرائی... خب راستیاتش اونوختا این دخمله که هنوز حاجی نشده بود که!!!
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
تو ماه منی که تو بارون رسیدی...
یه چن روزی بود که حاج خانومچه ی ما یه عالمه تو عالم خودش بود و بقولی یه جور دیپ دپرشن کامل! خب راستیاتش خودشم نمیدونس چرا و حتا چون دلیلشم نمیدونس باس همین خاطر بود که نمیتونس خودش کمک کنه تا خوب شه! تا اینکه امروز صوبی که چشاشو باز کرد احساس کرد دیگه میخواد از این پیله یی که چن روزه دور خودش پیچیده در بیاد..راستی بهتون نگفته بودم که حاج خانومچه چن سال پیشا یه باری گذرش به روانپزشکو اینجور صوبتا افتاده بود (نه که خدایی نکرده فک کنین خل و چل شده بودا! نه! ماشالا هزار ال.لاه اکبر که این بچه تن لشش همیشه سالمه و چش همتون به کف پاش که اگه به مولا یه تار از موهاش کم شه من میدونم و شوما و یه چاقو ضامن دار!) خلاصه داشتیم میگفتیم که دکیه بهش گفته بود که تو برخلاف اینکه همه فک میکنن آدم بورون گرائی هستی، خیلی هم درون گرائی... خب راستیاتش اونوختا این دخمله که هنوز حاجی نشده بود که!!!
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
پیله ات رو بگشا، تو به اندازه ی پروانه شدن زیبائی
دیشب بالاخره بعد از مدت ها، حاج خانوم پیله ی خودش رو پاره و شروع به حرف زدن کرد... خیلی وقت بود که حرفایی روی دلش سنگینی میکرد حالا همشونو به یکی یکی براحتی به زبون میورود و میگف و مطمعنم که حاجی هم شکه شده بود و هم تردید داشت که این همون حاج خانوم خودشه یا نه؟! حالا بهر حال راحت شدش و با گفتن بخشی از حرفای سنگین دلش، آرومو راحت شد و با اینکه هنوز چیزای آزاردهنده یی توی ذهنشه که شاید انقد گفتنش براش سخت باشه که هرگز عنوانشون نکنه اما با این حال، دیشب با خیالی آسوده سر بر بالین گذاشت و خابید...
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
پیله ات رو بگشا، تو به اندازه ی پروانه شدن زیبائی
دیشب بالاخره بعد از مدت ها، حاج خانوم پیله ی خودش رو پاره و شروع به حرف زدن کرد... خیلی وقت بود که حرفایی روی دلش سنگینی میکرد حالا همشونو به یکی یکی براحتی به زبون میورود و میگف و مطمعنم که حاجی هم شکه شده بود و هم تردید داشت که این همون حاج خانوم خودشه یا نه؟! حالا بهر حال راحت شدش و با گفتن بخشی از حرفای سنگین دلش، آرومو راحت شد و با اینکه هنوز چیزای آزاردهنده یی توی ذهنشه که شاید انقد گفتنش براش سخت باشه که هرگز عنوانشون نکنه اما با این حال، دیشب با خیالی آسوده سر بر بالین گذاشت و خابید...
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
دیشب حاج خانومینا خونه ی عکاس باشی دعوت داشتن! (پس بنا به همین دلیل پخت ته چین به تعویق افتاد!) خلاصه قرار بود چندتا از دوستای عکاس باشی هم که از شیراز اومدن بیان اونجا! خب ما هم که اخلاقای عکاس باشی رو خوب باهاش آشنا هستیم بخاطر اینکه یه آدمیه که کلن بقول خودشون خیلی رفیق بازه! (اَه که چقد از این کلمه ی رفیق بدم میاد!!!) نمیخوام زیاد برم تو حاشیه، پس مستقیم میرم سر وقت قصمون... القصه، که قبله اینکه این دوستا بیان ما یه چن شاتی بالنتینوی مروفو رفتیم بالا (میگم مروف آخه این و.ی.س.ک.ی منو یاد عقد میندازه که چقد خوردیم ازش و چه فضانوردی داشتیم ما!) آره، داشتم میگفتم، یه چن شاتی رفتیم بالا تا اینکه زنگو زدن و دوتا پسر کاملن مقول (میگم مقول ینی اینکه واقعن مشکلی نداشتن و خیلی خوب بودن!) با دو تا دختره جی جی!!! اومدن تو! من اول فک کردم خانوماشونن! اما نگو یکیشون دوس دختره یکی از پسرا بود (سولمازه!) و اون یکی دیگه (هلیاهه! که بقوله خودش هرچی میخای صداش کن! هلی! الی! ...) یکی هم از اون یکی بد ترکیبتر! و تا اومدن تو نشستن به سیگار و به مام تارف کردن و مام گفتیم اهلش نیستیم.. میخاستم بگم به حاجی پاشیم بریم گفتم عکاس باشی ناراحت میشه.. آخه از این عکاس باشی هم بعید بود که یه همچین دوستایی داشته باشه البته انصافی که پسرا بچه های بدی نبودن اما دخیا افتضااااااا! میگم افتضا ینی به معنای واقعیه کلمه! حرکات جلف و زننده و ... حالا فک کن که از شیراز بدون خونوادشون با این پسرا اومدن تهران (بقول خودشون ترون!) که برن شمال! واااااااای وصف ناپذیر بودن واقعن و تموم مدت حاج خانومچه ی ما داشت فک میکرد که خودش تو سن اونا داشته چی کا میکرده؟! (آخه هر دو متولد 67-68 بودن!) لابد تو اون موقه که حتی حاج خانومچه ابروآشم بر نمیداشت از نظر این دخیا امبُل بوده!!!! یا سر این خانوم بدبخت به کتاب و درس خوندن و دانشگا بود...
حالا میگم بازم بگین تو ایران آزادی نیس! کی گفته؟! بیا ببین بچه ها چه حالی میکنن باقلوا!!!!!!!!
راستی زمستون به ایرانو مخصوصن تهران دُباره برگشته! البته امسال که اصلا حاج خانومینا برفی نداشتن اما ماشالا هزار ماشالا صُبی برفی میومد یکی انقد!!! خیلی خوب بود همه جا مه و چش چشو نمیدید! مخصوصن سمت خونه ی حاجی اینا! اما کلن حاج خانوم تو پوست خودش نمیگنجید از فرط ذوقش در مقابل اونهمه برفو مه و کولاک! آخه حاج خانوم عاشق ایناس! انقد حال میکرد که اصلا متوجه 2 ساعتو نیم توی ترافیک موندنه بدون ضبط ماشین، نشد!!!!!
حاجی از دیشب سر درد گرفته، فک کنم بخاطر قلیونه بعد مشروب بود! حالا از صُب خونه س و حاج خانومچه هم انگار یه چیزی گم کرده... خیلی نگرانشه ... هی میره سراغ ایمیلاش میبینه از حاجی خبری نیس! میره تو اسکایپش، چراغ اسکایپش خاموشه! خیلی ناراحته...
دیشب حاج خانومینا خونه ی عکاس باشی دعوت داشتن! (پس بنا به همین دلیل پخت ته چین به تعویق افتاد!) خلاصه قرار بود چندتا از دوستای عکاس باشی هم که از شیراز اومدن بیان اونجا! خب ما هم که اخلاقای عکاس باشی رو خوب باهاش آشنا هستیم بخاطر اینکه یه آدمیه که کلن بقول خودشون خیلی رفیق بازه! (اَه که چقد از این کلمه ی رفیق بدم میاد!!!) نمیخوام زیاد برم تو حاشیه، پس مستقیم میرم سر وقت قصمون... القصه، که قبله اینکه این دوستا بیان ما یه چن شاتی بالنتینوی مروفو رفتیم بالا (میگم مروف آخه این و.ی.س.ک.ی منو یاد عقد میندازه که چقد خوردیم ازش و چه فضانوردی داشتیم ما!) آره، داشتم میگفتم، یه چن شاتی رفتیم بالا تا اینکه زنگو زدن و دوتا پسر کاملن مقول (میگم مقول ینی اینکه واقعن مشکلی نداشتن و خیلی خوب بودن!) با دو تا دختره جی جی!!! اومدن تو! من اول فک کردم خانوماشونن! اما نگو یکیشون دوس دختره یکی از پسرا بود (سولمازه!) و اون یکی دیگه (هلیاهه! که بقوله خودش هرچی میخای صداش کن! هلی! الی! ...) یکی هم از اون یکی بد ترکیبتر! و تا اومدن تو نشستن به سیگار و به مام تارف کردن و مام گفتیم اهلش نیستیم.. میخاستم بگم به حاجی پاشیم بریم گفتم عکاس باشی ناراحت میشه.. آخه از این عکاس باشی هم بعید بود که یه همچین دوستایی داشته باشه البته انصافی که پسرا بچه های بدی نبودن اما دخیا افتضااااااا! میگم افتضا ینی به معنای واقعیه کلمه! حرکات جلف و زننده و ... حالا فک کن که از شیراز بدون خونوادشون با این پسرا اومدن تهران (بقول خودشون ترون!) که برن شمال! واااااااای وصف ناپذیر بودن واقعن و تموم مدت حاج خانومچه ی ما داشت فک میکرد که خودش تو سن اونا داشته چی کا میکرده؟! (آخه هر دو متولد 67-68 بودن!) لابد تو اون موقه که حتی حاج خانومچه ابروآشم بر نمیداشت از نظر این دخیا امبُل بوده!!!! یا سر این خانوم بدبخت به کتاب و درس خوندن و دانشگا بود...
حالا میگم بازم بگین تو ایران آزادی نیس! کی گفته؟! بیا ببین بچه ها چه حالی میکنن باقلوا!!!!!!!!
راستی زمستون به ایرانو مخصوصن تهران دُباره برگشته! البته امسال که اصلا حاج خانومینا برفی نداشتن اما ماشالا هزار ماشالا صُبی برفی میومد یکی انقد!!! خیلی خوب بود همه جا مه و چش چشو نمیدید! مخصوصن سمت خونه ی حاجی اینا! اما کلن حاج خانوم تو پوست خودش نمیگنجید از فرط ذوقش در مقابل اونهمه برفو مه و کولاک! آخه حاج خانوم عاشق ایناس! انقد حال میکرد که اصلا متوجه 2 ساعتو نیم توی ترافیک موندنه بدون ضبط ماشین، نشد!!!!!
حاجی از دیشب سر درد گرفته، فک کنم بخاطر قلیونه بعد مشروب بود! حالا از صُب خونه س و حاج خانومچه هم انگار یه چیزی گم کرده... خیلی نگرانشه ... هی میره سراغ ایمیلاش میبینه از حاجی خبری نیس! میره تو اسکایپش، چراغ اسکایپش خاموشه! خیلی ناراحته...
خورجین باد پر شده از گلایه
غذاهای مامان حاج خانومچه مثه همه ی مامانای ایرونی، توی کل فامیلشون معروفه، ولی این تازه دوماده ینی حاجیِ خودمون، دیگه زیادی از دست پخت مامانی تریف می کنن و مامان خانوم هم که دیگه منتظر تریف، حالا بیائین ببینین که چه می کنه برای حاجی! یه جورائی همه به زبون اومدن از دست کاراشون! این واسه اون پپسی باز میکنه و اون واسه این کوکا!
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
خورجین باد پر شده از گلایه
غذاهای مامان حاج خانومچه مثه همه ی مامانای ایرونی، توی کل فامیلشون معروفه، ولی این تازه دوماده ینی حاجیِ خودمون، دیگه زیادی از دست پخت مامانی تریف می کنن و مامان خانوم هم که دیگه منتظر تریف، حالا بیائین ببینین که چه می کنه برای حاجی! یه جورائی همه به زبون اومدن از دست کاراشون! این واسه اون پپسی باز میکنه و اون واسه این کوکا!
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون که حاج خانومچه چند وقتیه که توی شرکتی استخدام شده که بنظرش متفاوته با جاهایی که تا حالا دیده، با آدماش خیلی خوب جور شده و یکمی خیالش راحته (که امیدوارم دوباره طبق معمول همیشه تو ذوقش نخوره!!)
خب القصه، توی شرکت حاج خانومچه اینا یه خانومی توی بخش حسابداری مشغول به کار بود که متخصص اعصاب و روان انسانهای اطراف بود من جمله یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و رئیس کل و بقیه و بقیه ... (حالا بماند که فعلا این خانوم، کله پا شده تشریف دارن) خلاصه دیروز مجددا این خانوم زنگ زدن به یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و دو ساعت داشتن مغز اون بیچاره رو به مثابه ی نون توی آبگوش تیرید میکردن! بعد از تلفن، یکعدد آقای همکار، حاج خانومچه رو صدا زد و ...
گف: حاج خانومچه؟! یه مسابقه ای توی امریکا داره پخش میشه که اخیراً توی پی ام سی هم هس!
گفتم: کدومو میگین؟!
گف: نقطه ی جوش!
(یادم اومد همون برنامه ای که همه رو میذارن سر کار و یه عالمه حرصشون میدن و یه تایمی رو هم معین میکنن که مثلا تا فلان دقیقه اگه این آدم از کوره در نره بهش یه صد دلاری جایزه میدن!!)
سریع گفتم: اهوم! یادمه همون صد دلاریه؟!
گف: آره همون (و شروع کرد دوباره برام از برنامه گفتن!)
بعدشم گف حرف زدن با این خانوم حسابداره مثه برنامه ی نقطه ی جوش میمونه! با این تفاوت که نه تایمی داره مسابقه ش نه هم از صد دلاریی خبری هست!!!!!!!!!
خب القصه، توی شرکت حاج خانومچه اینا یه خانومی توی بخش حسابداری مشغول به کار بود که متخصص اعصاب و روان انسانهای اطراف بود من جمله یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و رئیس کل و بقیه و بقیه ... (حالا بماند که فعلا این خانوم، کله پا شده تشریف دارن) خلاصه دیروز مجددا این خانوم زنگ زدن به یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و دو ساعت داشتن مغز اون بیچاره رو به مثابه ی نون توی آبگوش تیرید میکردن! بعد از تلفن، یکعدد آقای همکار، حاج خانومچه رو صدا زد و ...
گف: حاج خانومچه؟! یه مسابقه ای توی امریکا داره پخش میشه که اخیراً توی پی ام سی هم هس!
گفتم: کدومو میگین؟!
گف: نقطه ی جوش!
(یادم اومد همون برنامه ای که همه رو میذارن سر کار و یه عالمه حرصشون میدن و یه تایمی رو هم معین میکنن که مثلا تا فلان دقیقه اگه این آدم از کوره در نره بهش یه صد دلاری جایزه میدن!!)
سریع گفتم: اهوم! یادمه همون صد دلاریه؟!
گف: آره همون (و شروع کرد دوباره برام از برنامه گفتن!)
بعدشم گف حرف زدن با این خانوم حسابداره مثه برنامه ی نقطه ی جوش میمونه! با این تفاوت که نه تایمی داره مسابقه ش نه هم از صد دلاریی خبری هست!!!!!!!!!
از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون که حاج خانومچه چند وقتیه که توی شرکتی استخدام شده که بنظرش متفاوته با جاهایی که تا حالا دیده، با آدماش خیلی خوب جور شده و یکمی خیالش راحته (که امیدوارم دوباره طبق معمول همیشه تو ذوقش نخوره!!)
خب القصه، توی شرکت حاج خانومچه اینا یه خانومی توی بخش حسابداری مشغول به کار بود که متخصص اعصاب و روان انسانهای اطراف بود من جمله یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و رئیس کل و بقیه و بقیه ... (حالا بماند که فعلا این خانوم، کله پا شده تشریف دارن) خلاصه دیروز مجددا این خانوم زنگ زدن به یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و دو ساعت داشتن مغز اون بیچاره رو به مثابه ی نون توی آبگوش تیرید میکردن! بعد از تلفن، یکعدد آقای همکار، حاج خانومچه رو صدا زد و ...
گف: حاج خانومچه؟! یه مسابقه ای توی امریکا داره پخش میشه که اخیراً توی پی ام سی هم هس!
گفتم: کدومو میگین؟!
گف: نقطه ی جوش!
(یادم اومد همون برنامه ای که همه رو میذارن سر کار و یه عالمه حرصشون میدن و یه تایمی رو هم معین میکنن که مثلا تا فلان دقیقه اگه این آدم از کوره در نره بهش یه صد دلاری جایزه میدن!!)
سریع گفتم: اهوم! یادمه همون صد دلاریه؟!
گف: آره همون (و شروع کرد دوباره برام از برنامه گفتن!)
بعدشم گف حرف زدن با این خانوم حسابداره مثه برنامه ی نقطه ی جوش میمونه! با این تفاوت که نه تایمی داره مسابقه ش نه هم از صد دلاریی خبری هست!!!!!!!!!
خب القصه، توی شرکت حاج خانومچه اینا یه خانومی توی بخش حسابداری مشغول به کار بود که متخصص اعصاب و روان انسانهای اطراف بود من جمله یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و رئیس کل و بقیه و بقیه ... (حالا بماند که فعلا این خانوم، کله پا شده تشریف دارن) خلاصه دیروز مجددا این خانوم زنگ زدن به یکعدد آقای همکار حاج خانومچه و دو ساعت داشتن مغز اون بیچاره رو به مثابه ی نون توی آبگوش تیرید میکردن! بعد از تلفن، یکعدد آقای همکار، حاج خانومچه رو صدا زد و ...
گف: حاج خانومچه؟! یه مسابقه ای توی امریکا داره پخش میشه که اخیراً توی پی ام سی هم هس!
گفتم: کدومو میگین؟!
گف: نقطه ی جوش!
(یادم اومد همون برنامه ای که همه رو میذارن سر کار و یه عالمه حرصشون میدن و یه تایمی رو هم معین میکنن که مثلا تا فلان دقیقه اگه این آدم از کوره در نره بهش یه صد دلاری جایزه میدن!!)
سریع گفتم: اهوم! یادمه همون صد دلاریه؟!
گف: آره همون (و شروع کرد دوباره برام از برنامه گفتن!)
بعدشم گف حرف زدن با این خانوم حسابداره مثه برنامه ی نقطه ی جوش میمونه! با این تفاوت که نه تایمی داره مسابقه ش نه هم از صد دلاریی خبری هست!!!!!!!!!
