از خدا پنهون نیس از شوما چه پنهون که حاج خانوم و عیال مربوطشون آخر هفته شونو در شمال بسر کردن که به اندازه ی تف ملا هم نمی ارزیدش.. 
نپرسین چرا چون گفتنی نیس که چه هم مسافرتیهایی داشتن این دو بدبخت آواره! اما یه شبشو که همون 5شمبه شب باشه خیلی حال کردن چون قبلش اسکای خورده بودن کنار ساحل و بدشم با اون دوس پولدارشون که مزدا 3 داش (میدونم هرکی که مزدا 3 داره که پول دار نیس! آخه این آقاهه حتی دوتا ایکس تیری هم داشت و چیزای دیگه! خب پس پولداره دیگه!) با یه اسمیرینف رد رفتن سه تایی تا چمستون توی غروب و شب که چه منظره یی بود.... 
هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:
هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:"چی بگم بس که دل داغ داره امشب، خدایا این شبو صب نکن! فقط همینو میخواااااااااااااااام" 
ولی چنان عکاس باشی از دماغ همشون اورد 
که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!
که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!اینم سفرنامه ی ما به ناکجا آبادمون...
پی نوشت: راستی در همین راستا حاج خانوم فک میکنه که موساکشو 
توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه
توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه از خدا پنهون نیس از شوما چه پنهون که حاج خانوم و عیال مربوطشون آخر هفته شونو در شمال بسر کردن که به اندازه ی تف ملا هم نمی ارزیدش..
نپرسین چرا چون گفتنی نیس که چه هم مسافرتیهایی داشتن این دو بدبخت آواره! اما یه شبشو که همون 5شمبه شب باشه خیلی حال کردن چون قبلش اسکای خورده بودن کنار ساحل و بدشم با اون دوس پولدارشون که مزدا 3 داش (میدونم هرکی که مزدا 3 داره که پول دار نیس! آخه این آقاهه حتی دوتا ایکس تیری هم داشت و چیزای دیگه! خب پس پولداره دیگه!) با یه اسمیرینف رد رفتن سه تایی تا چمستون توی غروب و شب که چه منظره یی بود.... هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:
هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:"چی بگم بس که دل داغ داره امشب، خدایا این شبو صب نکن! فقط همینو میخواااااااااااااااام"
ولی چنان عکاس باشی از دماغ همشون اورد که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!
که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!اینم سفرنامه ی ما به ناکجا آبادمون...
پی نوشت: راستی در همین راستا حاج خانوم فک میکنه که موساکشو توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه
توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه پیله ات رو بگشا، تو به اندازه ی پروانه شدن زیبائی
دیشب بالاخره بعد از مدت ها، حاج خانوم پیله ی خودش رو پاره و شروع به حرف زدن کرد... خیلی وقت بود که حرفایی روی دلش سنگینی میکرد حالا همشونو به یکی یکی براحتی به زبون میورود و میگف و مطمعنم که حاجی هم شکه شده بود و هم تردید داشت که این همون حاج خانوم خودشه یا نه؟! حالا بهر حال راحت شدش و با گفتن بخشی از حرفای سنگین دلش، آرومو راحت شد و با اینکه هنوز چیزای آزاردهنده یی توی ذهنشه که شاید انقد گفتنش براش سخت باشه که هرگز عنوانشون نکنه اما با این حال، دیشب با خیالی آسوده سر بر بالین گذاشت و خابید...
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
پیله ات رو بگشا، تو به اندازه ی پروانه شدن زیبائی
دیشب بالاخره بعد از مدت ها، حاج خانوم پیله ی خودش رو پاره و شروع به حرف زدن کرد... خیلی وقت بود که حرفایی روی دلش سنگینی میکرد حالا همشونو به یکی یکی براحتی به زبون میورود و میگف و مطمعنم که حاجی هم شکه شده بود و هم تردید داشت که این همون حاج خانوم خودشه یا نه؟! حالا بهر حال راحت شدش و با گفتن بخشی از حرفای سنگین دلش، آرومو راحت شد و با اینکه هنوز چیزای آزاردهنده یی توی ذهنشه که شاید انقد گفتنش براش سخت باشه که هرگز عنوانشون نکنه اما با این حال، دیشب با خیالی آسوده سر بر بالین گذاشت و خابید...
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
راستی یادتونه حاج خانومینا داشتن فیلم ریدر رو نگا میکردن؟! دیشب ادامش بود... و حاج خانومچه مثه معتادا هی چرت میزد و هی میپرید و انقد این صحنه مورد تمسخر این حاجی شده بود که حاج خانومچه هم از خواب پرید...
راستی از قراره معلوم، طبق پیشنهاد جناب عکاس باشی، حاج خانومینا قراره سفری کوتاه به شمال داشته باشن! حالا نگو امروز تولد خاهر خانومی حاج خانومچه هم میباشد! حالا تصور اینکه میهمانی امشبو کنسل کنن و برن شمال، ذهن حاجیه خانومو ساعتها به خودش مشغول کرد و دست آخر تونست با خودش کنار بیاد که تلفنو برداره و به خاهر خانومی بگه با اینکه کادو هم برات گرفتیم اما نمیتونیم بیاییم و اون خاهر مثه فرشته هم که جز "خوش بگذره" هرگز چیزی از دلش نیومده به حاج خانومچه بگه که ... الاهی من فداش بشم که انقد این خاهره مهربونه!
دیشب حاج خانومینا خونه ی عکاس باشی دعوت داشتن! (پس بنا به همین دلیل پخت ته چین به تعویق افتاد!) خلاصه قرار بود چندتا از دوستای عکاس باشی هم که از شیراز اومدن بیان اونجا! خب ما هم که اخلاقای عکاس باشی رو خوب باهاش آشنا هستیم بخاطر اینکه یه آدمیه که کلن بقول خودشون خیلی رفیق بازه! (اَه که چقد از این کلمه ی رفیق بدم میاد!!!) نمیخوام زیاد برم تو حاشیه، پس مستقیم میرم سر وقت قصمون... القصه، که قبله اینکه این دوستا بیان ما یه چن شاتی بالنتینوی مروفو رفتیم بالا (میگم مروف آخه این و.ی.س.ک.ی منو یاد عقد میندازه که چقد خوردیم ازش و چه فضانوردی داشتیم ما!) آره، داشتم میگفتم، یه چن شاتی رفتیم بالا تا اینکه زنگو زدن و دوتا پسر کاملن مقول (میگم مقول ینی اینکه واقعن مشکلی نداشتن و خیلی خوب بودن!) با دو تا دختره جی جی!!! اومدن تو! من اول فک کردم خانوماشونن! اما نگو یکیشون دوس دختره یکی از پسرا بود (سولمازه!) و اون یکی دیگه (هلیاهه! که بقوله خودش هرچی میخای صداش کن! هلی! الی! ...) یکی هم از اون یکی بد ترکیبتر! و تا اومدن تو نشستن به سیگار و به مام تارف کردن و مام گفتیم اهلش نیستیم.. میخاستم بگم به حاجی پاشیم بریم گفتم عکاس باشی ناراحت میشه.. آخه از این عکاس باشی هم بعید بود که یه همچین دوستایی داشته باشه البته انصافی که پسرا بچه های بدی نبودن اما دخیا افتضااااااا! میگم افتضا ینی به معنای واقعیه کلمه! حرکات جلف و زننده و ... حالا فک کن که از شیراز بدون خونوادشون با این پسرا اومدن تهران (بقول خودشون ترون!) که برن شمال! واااااااای وصف ناپذیر بودن واقعن و تموم مدت حاج خانومچه ی ما داشت فک میکرد که خودش تو سن اونا داشته چی کا میکرده؟! (آخه هر دو متولد 67-68 بودن!) لابد تو اون موقه که حتی حاج خانومچه ابروآشم بر نمیداشت از نظر این دخیا امبُل بوده!!!! یا سر این خانوم بدبخت به کتاب و درس خوندن و دانشگا بود...
حالا میگم بازم بگین تو ایران آزادی نیس! کی گفته؟! بیا ببین بچه ها چه حالی میکنن باقلوا!!!!!!!!
راستی زمستون به ایرانو مخصوصن تهران دُباره برگشته! البته امسال که اصلا حاج خانومینا برفی نداشتن اما ماشالا هزار ماشالا صُبی برفی میومد یکی انقد!!! خیلی خوب بود همه جا مه و چش چشو نمیدید! مخصوصن سمت خونه ی حاجی اینا! اما کلن حاج خانوم تو پوست خودش نمیگنجید از فرط ذوقش در مقابل اونهمه برفو مه و کولاک! آخه حاج خانوم عاشق ایناس! انقد حال میکرد که اصلا متوجه 2 ساعتو نیم توی ترافیک موندنه بدون ضبط ماشین، نشد!!!!!
حاجی از دیشب سر درد گرفته، فک کنم بخاطر قلیونه بعد مشروب بود! حالا از صُب خونه س و حاج خانومچه هم انگار یه چیزی گم کرده... خیلی نگرانشه ... هی میره سراغ ایمیلاش میبینه از حاجی خبری نیس! میره تو اسکایپش، چراغ اسکایپش خاموشه! خیلی ناراحته...
دیشب حاج خانومینا خونه ی عکاس باشی دعوت داشتن! (پس بنا به همین دلیل پخت ته چین به تعویق افتاد!) خلاصه قرار بود چندتا از دوستای عکاس باشی هم که از شیراز اومدن بیان اونجا! خب ما هم که اخلاقای عکاس باشی رو خوب باهاش آشنا هستیم بخاطر اینکه یه آدمیه که کلن بقول خودشون خیلی رفیق بازه! (اَه که چقد از این کلمه ی رفیق بدم میاد!!!) نمیخوام زیاد برم تو حاشیه، پس مستقیم میرم سر وقت قصمون... القصه، که قبله اینکه این دوستا بیان ما یه چن شاتی بالنتینوی مروفو رفتیم بالا (میگم مروف آخه این و.ی.س.ک.ی منو یاد عقد میندازه که چقد خوردیم ازش و چه فضانوردی داشتیم ما!) آره، داشتم میگفتم، یه چن شاتی رفتیم بالا تا اینکه زنگو زدن و دوتا پسر کاملن مقول (میگم مقول ینی اینکه واقعن مشکلی نداشتن و خیلی خوب بودن!) با دو تا دختره جی جی!!! اومدن تو! من اول فک کردم خانوماشونن! اما نگو یکیشون دوس دختره یکی از پسرا بود (سولمازه!) و اون یکی دیگه (هلیاهه! که بقوله خودش هرچی میخای صداش کن! هلی! الی! ...) یکی هم از اون یکی بد ترکیبتر! و تا اومدن تو نشستن به سیگار و به مام تارف کردن و مام گفتیم اهلش نیستیم.. میخاستم بگم به حاجی پاشیم بریم گفتم عکاس باشی ناراحت میشه.. آخه از این عکاس باشی هم بعید بود که یه همچین دوستایی داشته باشه البته انصافی که پسرا بچه های بدی نبودن اما دخیا افتضااااااا! میگم افتضا ینی به معنای واقعیه کلمه! حرکات جلف و زننده و ... حالا فک کن که از شیراز بدون خونوادشون با این پسرا اومدن تهران (بقول خودشون ترون!) که برن شمال! واااااااای وصف ناپذیر بودن واقعن و تموم مدت حاج خانومچه ی ما داشت فک میکرد که خودش تو سن اونا داشته چی کا میکرده؟! (آخه هر دو متولد 67-68 بودن!) لابد تو اون موقه که حتی حاج خانومچه ابروآشم بر نمیداشت از نظر این دخیا امبُل بوده!!!! یا سر این خانوم بدبخت به کتاب و درس خوندن و دانشگا بود...
حالا میگم بازم بگین تو ایران آزادی نیس! کی گفته؟! بیا ببین بچه ها چه حالی میکنن باقلوا!!!!!!!!
راستی زمستون به ایرانو مخصوصن تهران دُباره برگشته! البته امسال که اصلا حاج خانومینا برفی نداشتن اما ماشالا هزار ماشالا صُبی برفی میومد یکی انقد!!! خیلی خوب بود همه جا مه و چش چشو نمیدید! مخصوصن سمت خونه ی حاجی اینا! اما کلن حاج خانوم تو پوست خودش نمیگنجید از فرط ذوقش در مقابل اونهمه برفو مه و کولاک! آخه حاج خانوم عاشق ایناس! انقد حال میکرد که اصلا متوجه 2 ساعتو نیم توی ترافیک موندنه بدون ضبط ماشین، نشد!!!!!
حاجی از دیشب سر درد گرفته، فک کنم بخاطر قلیونه بعد مشروب بود! حالا از صُب خونه س و حاج خانومچه هم انگار یه چیزی گم کرده... خیلی نگرانشه ... هی میره سراغ ایمیلاش میبینه از حاجی خبری نیس! میره تو اسکایپش، چراغ اسکایپش خاموشه! خیلی ناراحته...
خورجین باد پر شده از گلایه
غذاهای مامان حاج خانومچه مثه همه ی مامانای ایرونی، توی کل فامیلشون معروفه، ولی این تازه دوماده ینی حاجیِ خودمون، دیگه زیادی از دست پخت مامانی تریف می کنن و مامان خانوم هم که دیگه منتظر تریف، حالا بیائین ببینین که چه می کنه برای حاجی! یه جورائی همه به زبون اومدن از دست کاراشون! این واسه اون پپسی باز میکنه و اون واسه این کوکا!
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
دیشبم که حرص حاج خانومچه حسابی از شبای پیش در اومده و کفری تشریف داشتن، و نیز در راستای مشغول بودن خانوم والدشون به سبزی پاک کردن (آخه ایشون هیچ رقمه اعتقادی به خرید سبزی آماده ندارن!) بالاجبار شروع به رو نمودن هنرهای نداشته ی آشپزی خود شد و در همین راستا یه پولو کبابی پخت که خودشم کف کرده بود، مخصوصن شب دلم میخواس بودین و میدیدن که سر میز شام با تریف و تمجیدای سرکار حاجی آقا، این خانوم چطوری کیلو کیلو قند تو دلش آب میشد!
جالبتر از اون، اکتیو شدن بی سابقه ی حاجیه خانوم بود که عزمشونو جزم کرده بودن واسه فیلم ریدر! حالا صحنه بر خلاف همیشه تصورش سخته، تا ساعت 12، حاج خانومچه دارن ریدر میبینن و حاج آقا خرناس میکشن!!! البته با اینکه تا نصفه ها فیلمو بیشتر ندیدن، اما ایشون اصلا نتونسته هنوز با فیلم ارتباطی برقرار کنن! آخه از رابطه ی یه خانومه سی ساله با یه پسر بچه ی پونزه ساله کی خوشش میاد؟! نه موضوع جذب کننده ای داره! نه صحنه های س.ک.س.ی جالبی داشته!!
حالا ایشالله امشب ادامه ی فیلمو ببینن تا نظرات کارشناسانه ی!! خودشون رو فردا به گوش خلق برسونن!
راستی داشتم راجه به هنرهای آشپزی حاج خانومچه میگفتم! تشویقای پی در پی حاج که "وای! چقد دس پختت داره شبیه مامان میشه!!" حاجیه خانوم تصمیم گرفتن امشب ته چین مرغ!!! (برای اولین بار) بپزه که کاشف بعمل اومده که حاجیشون خیلی هم توی کلابه ته چینیا یه پا فن تشریف داشتن و ایشون نمیدونستن!
راستی چقد بهار این روزا برای حاج خانومچه دیدنی شده! اصلا دوس نداره یه لحظه هم تو خونه بمونه! وقتی از سرکار بر میگرده میخواد همش بره بیرون! و در همین راستا! امروز هوس دربند و ترشک کرده! اما میدونه که نشدنیه! آخه مامان خانومشون پیشاپیش دستور دادن زود برن منز برای بردن سبزیها به سبزی خورد کنی! (جامه پیشرفت کرده دیگه! پس چی فک کردین؟! فک کردین هنوز ملت روی اون تخته های چوبی قدیمی سبزیشونو خورد میکنن؟! نه جونم! دستگا اومده باقلوا! از یه طرف سبزی سالم میره توش، از سمت دیگش ریز شده بیرون میاد!)
از طرفیم اگه به حاجی بگه، حاجی کلی غرغر میکنه که الان نه و خستم و حوصله ندارم و .. (بیچاره حاج خانومچه ی ما که دلش کلی ماشالله هوسهای نشُسته داره!)
روی مهربون حاج خانومچه ی قصه ی ما!
از وقتی حاج خانومچه با حاجی مورد وصلت قرار گرفتن تازه یادشون افتاده باید به بقیه احترام بیشتری بذارن مخصوصن از نوع عروس خونواده!
حالا در همین راستا، طی یه عملیات انتحاری (و خلاصی از سمت و سوی مامیشنا!) که موجبات رضایت و شادی بسیار زیاد یکعدد خان داداش رو فراهم نموده، پیشنهاد گرفتن یه جشن کوچولویی برای تولد همسرشون بود که این یکعدد خان داداش بحدی ذوق مرگ شده بودن که نزدیک بود کار به جاهای باریک بکشه و خلاصه حاج خانومچه با گفتن جمله ی "پس قرارمون جمه ساعت 7 شب خونه ی شما" قضیه رو جم کرد!
آااااااااااااای دززززززززد! بگیرینش!
این خیلی بده که توی خونه ای که زندگی میکنی احساس امنیت نداشته باشی، مثلاً همین چند روز پیشا، حاج خانومچه متوجه چند فقره ناچیز، دزدی در محل سکونت خود شد!!! القصه! یکی از هم بازیهای کودکی حاج خانومچه که دست بر قضا چندین سال پیش بعد از ازدواج ناموفق خود (این اسم روانشناسانه ایه که این به اصطلاح روشنفکرای امروزی واسه طلاقه خودمون گذاشتن!) به منزل پدریش رجعت نموده! این آقای مذکور، از بدشانسی معتاد هم گویا تشریف پیدا کردن و شروع به دزدیدن گاه و بی گاه مواد غذای احتکار شده توسط یکی از همسایگان بی نوا در محل انباریش نموده است! حالا تصور کنین ساختمان ساکت حاج خانومینا این روزها چه بلائی بر سرش آمده! و تبدیل شده به محل گپهای شبانه ی آقایون ساختمون (که چگونه این مسئله رو با خانوم والده ی پاچه ورمالیده ش عنوان کنن!؟) و همینطور حدسای مضحک خانومای فوضول همسایه رو هم که میشه براحتی ز بین پچپچاشون فهمید! "نکنه فلان روز، شورت اصغر آقا گم شده، کار خود مادر مردشه؟!" "وووااااااااااای! نکنه من و زری (دختر ترشیده ی سالها دم بختشون!) که هر روز از صب تنهاییم تا شب که آقا ناصر از سرکار میان! یه روز این بی پدر مادر بیاد سر وقتمون!!" (حالا مطمئنم هم خودش و هم دخترش از خداشونه که یه نیم نگاهی این بیوه مرد معتاد بهشون بندازه ها!) و بین همه ی اینا حاج خانومچه بفکر فرو رفته ... دست و پا میزنه ... داره غرق میشه ... قولوپ! قولوپ! قولوپ!.... بدوئید! بدوئید! داره در میره! دددددددددددزززززززززززززززد! بگیرینش وگرنه در میره.........
