همیشه تا رسیدن فاصله یک قدم بود
فکر مشغولیه حاج خانومچه یکمی بالا رفته... بازم تو فکر یک سقفم، یه سقف بی روزن.... یکمی بهم ریخته و آشفته... همیشه از اینی که توی موقعیت تصمیم گیری قرار بگیره بیزار بوده، کاش یکی بود اینبار هم بجاش تصمیم میگرف.. (اینم بخاطر شاید نواقص تربیتیش باشه که همیشه در هراس از تصمیم گرفتنه! شاید میترسه که تصمیمش غلط باشه! میترسه که انقد غلط که نتونه دیگه هرگز چیزی رو درست کنه! این تصمیم گیری تبدیل به فوبیایی برای حاج خانومچه شده و امیدوارم که بتونه بین خوب و بد، خوبه رو انتخاب کنه!) حرف جدیدی برای گفتن نداره فلن! شاید بدن ترا اومد یه چیزی اینجا نوشتو رفت ولی الان هیچی نداره واسه گفتن! حرفاش اون بالا تو مغزشن! تو فکرشن! شاید بشه کاری کرد! شایدم نه... خدا خودش میدونه...
بعدن نوشت: راستی قوانین مورفی رو به یاد دارین دیگه اینشالا!؟ القصه، صوبیه حاج خانومچه رو پشت رول تصور کنین که دوبل کناره یه پیکان جوانانِ (نه دیگه اشتباه کردین گوبچه ای نبود! بلکه یشمی بود) واستاده و منتظره یارو از تو ماشینش نون بده (یه جایی هست که آقاهه صوباش میره نون میگیره (انواع و اقسام نون: بربری، لباش (لواش!)، چه میدونم سنگک و ...) بدم میاره یه نون صد تومنی رو سیصدوپنجا تومن به آدما میفروشه! اونوخ حاج خانومچه و حاجی هم که حوصله و وخته صف واستادن رو ندارن میرن مثه انسانها ک..ن گشاد ازش نون میگیرن!!) حالا یه پرایده هم اومد جولوش واستاد! حالا که نونو گرفتن و میخوان حرکت کنن، اون کوچه شد اوتوبان! (حالی سگ سالم ازش هیچ جنبنده یی رد نمیشدا!) اونوخ پرایده هم که از جولو قشنگ سپر به سپر بودن و حاج خانومچه هم که دس فرمون ماشالا (چشتون کف پاش) تریلی! طی یه اینورو اونور کردن گرف اینور که ردش کنه حالا پرایده که تا اون لحظه اصن خاموش بودا اونوخ یهو روشن شد و راه افتاد! (آخه بگو مرتیکه اگه تو میخوای بری خب چرا مطل میکنی؟؟ خب دِ جون بکن دیگه! اما اگه نمیخوای بری پس دیگه این حرکتت چی بود؟!) اینم قوانین مورفی که تا مارو میبینن همه دیگه میشن جناب مورفی!
بعدن نوشت 2: راستی حاج خانومچه دیشب خاب دید جناب عکاس باشی با حاجیمون آشتی کردنو کلی تریپ رفاقت دوباره برداشتن (آخه اخیرن زدن به تیپ و تای هم!!) راستش حاج خانومچه اصن از این وضیته خوشش نمیاد! آخه چه منی داره که این دوتا با هم قهر باشن؟! اما حیف که کاریش نمیشه کرد و از اون عکاس باشیه هم که (خیلی پُر رو تشریف داره ها! بخدا اگه دست حاج خانومچه بهش برسه بفمی نفمی یه کشیده یی چیزی نثارش میکنه!) هیچ خبری نیس و حاجی هم میدونم که خیلی از ماجرا ناراحته! آخه حاجی خیلی عکاس باشیه رو دوس داره و روش همیشه حساب میکنه! (امیدوارم این قضیه هم حل بشه!)
همیشه تا رسیدن فاصله یک قدم بود
فکر مشغولیه حاج خانومچه یکمی بالا رفته... بازم تو فکر یک سقفم، یه سقف بی روزن.... یکمی بهم ریخته و آشفته... همیشه از اینی که توی موقعیت تصمیم گیری قرار بگیره بیزار بوده، کاش یکی بود اینبار هم بجاش تصمیم میگرف.. (اینم بخاطر شاید نواقص تربیتیش باشه که همیشه در هراس از تصمیم گرفتنه! شاید میترسه که تصمیمش غلط باشه! میترسه که انقد غلط که نتونه دیگه هرگز چیزی رو درست کنه! این تصمیم گیری تبدیل به فوبیایی برای حاج خانومچه شده و امیدوارم که بتونه بین خوب و بد، خوبه رو انتخاب کنه!) حرف جدیدی برای گفتن نداره فلن! شاید بدن ترا اومد یه چیزی اینجا نوشتو رفت ولی الان هیچی نداره واسه گفتن! حرفاش اون بالا تو مغزشن! تو فکرشن! شاید بشه کاری کرد! شایدم نه... خدا خودش میدونه...
بعدن نوشت: راستی قوانین مورفی رو به یاد دارین دیگه اینشالا!؟ القصه، صوبیه حاج خانومچه رو پشت رول تصور کنین که دوبل کناره یه پیکان جوانانِ (نه دیگه اشتباه کردین گوبچه ای نبود! بلکه یشمی بود) واستاده و منتظره یارو از تو ماشینش نون بده (یه جایی هست که آقاهه صوباش میره نون میگیره (انواع و اقسام نون: بربری، لباش (لواش!)، چه میدونم سنگک و ...) بدم میاره یه نون صد تومنی رو سیصدوپنجا تومن به آدما میفروشه! اونوخ حاج خانومچه و حاجی هم که حوصله و وخته صف واستادن رو ندارن میرن مثه انسانها ک..ن گشاد ازش نون میگیرن!!) حالا یه پرایده هم اومد جولوش واستاد! حالا که نونو گرفتن و میخوان حرکت کنن، اون کوچه شد اوتوبان! (حالی سگ سالم ازش هیچ جنبنده یی رد نمیشدا!) اونوخ پرایده هم که از جولو قشنگ سپر به سپر بودن و حاج خانومچه هم که دس فرمون ماشالا (چشتون کف پاش) تریلی! طی یه اینورو اونور کردن گرف اینور که ردش کنه حالا پرایده که تا اون لحظه اصن خاموش بودا اونوخ یهو روشن شد و راه افتاد! (آخه بگو مرتیکه اگه تو میخوای بری خب چرا مطل میکنی؟؟ خب دِ جون بکن دیگه! اما اگه نمیخوای بری پس دیگه این حرکتت چی بود؟!) اینم قوانین مورفی که تا مارو میبینن همه دیگه میشن جناب مورفی!
بعدن نوشت 2: راستی حاج خانومچه دیشب خاب دید جناب عکاس باشی با حاجیمون آشتی کردنو کلی تریپ رفاقت دوباره برداشتن (آخه اخیرن زدن به تیپ و تای هم!!) راستش حاج خانومچه اصن از این وضیته خوشش نمیاد! آخه چه منی داره که این دوتا با هم قهر باشن؟! اما حیف که کاریش نمیشه کرد و از اون عکاس باشیه هم که (خیلی پُر رو تشریف داره ها! بخدا اگه دست حاج خانومچه بهش برسه بفمی نفمی یه کشیده یی چیزی نثارش میکنه!) هیچ خبری نیس و حاجی هم میدونم که خیلی از ماجرا ناراحته! آخه حاجی خیلی عکاس باشیه رو دوس داره و روش همیشه حساب میکنه! (امیدوارم این قضیه هم حل بشه!)
تو ماه منی که تو بارون رسیدی...
یه چن روزی بود که حاج خانومچه ی ما یه عالمه تو عالم خودش بود و بقولی یه جور دیپ دپرشن کامل! خب راستیاتش خودشم نمیدونس چرا و حتا چون دلیلشم نمیدونس باس همین خاطر بود که نمیتونس خودش کمک کنه تا خوب شه! تا اینکه امروز صوبی که چشاشو باز کرد احساس کرد دیگه میخواد از این پیله یی که چن روزه دور خودش پیچیده در بیاد..راستی بهتون نگفته بودم که حاج خانومچه چن سال پیشا یه باری گذرش به روانپزشکو اینجور صوبتا افتاده بود (نه که خدایی نکرده فک کنین خل و چل شده بودا! نه! ماشالا هزار ال.لاه اکبر که این بچه تن لشش همیشه سالمه و چش همتون به کف پاش که اگه به مولا یه تار از موهاش کم شه من میدونم و شوما و یه چاقو ضامن دار!) خلاصه داشتیم میگفتیم که دکیه بهش گفته بود که تو برخلاف اینکه همه فک میکنن آدم بورون گرائی هستی، خیلی هم درون گرائی... خب راستیاتش اونوختا این دخمله که هنوز حاجی نشده بود که!!!
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
تو ماه منی که تو بارون رسیدی...
یه چن روزی بود که حاج خانومچه ی ما یه عالمه تو عالم خودش بود و بقولی یه جور دیپ دپرشن کامل! خب راستیاتش خودشم نمیدونس چرا و حتا چون دلیلشم نمیدونس باس همین خاطر بود که نمیتونس خودش کمک کنه تا خوب شه! تا اینکه امروز صوبی که چشاشو باز کرد احساس کرد دیگه میخواد از این پیله یی که چن روزه دور خودش پیچیده در بیاد..راستی بهتون نگفته بودم که حاج خانومچه چن سال پیشا یه باری گذرش به روانپزشکو اینجور صوبتا افتاده بود (نه که خدایی نکرده فک کنین خل و چل شده بودا! نه! ماشالا هزار ال.لاه اکبر که این بچه تن لشش همیشه سالمه و چش همتون به کف پاش که اگه به مولا یه تار از موهاش کم شه من میدونم و شوما و یه چاقو ضامن دار!) خلاصه داشتیم میگفتیم که دکیه بهش گفته بود که تو برخلاف اینکه همه فک میکنن آدم بورون گرائی هستی، خیلی هم درون گرائی... خب راستیاتش اونوختا این دخمله که هنوز حاجی نشده بود که!!!
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
اونوخ نمیدونس که اصن منی این چی چی گرائی چی هستش!؟ فقت میدونس که خیلی تو خودشه و این صوبتا.... حالا به نظر شوما آدمِ چی چی گرائی هستین؟! و از کجا میدونین؟! کدومش اصن خوبه؟!
پی نوشت: راستی دیروز حاج خانومچه بعد از رویارویی مدت دار با سرکار علیه خانوم والده ی حاجیشون و بعد از رسوندن ایشون بهمراه حاجی به منزل! تنهائی زیر بارون وختی که شیشه های ماشینو تا ته داده بود پایین ...
"توو بارون که رفتی، دل جاده پژمرد..."
اااااااااااااه! چه مرگش شده بود خدا میدونه! مثه عاشقای دلشکسه! (اما آخه دلشکسه نبود که این سگمصب به مولا!!! دیگه چی میخواس؟! یه حاجی گوش به فرمان!؟ که داره قربونش برم! یه زندگی بی درد؟! که به مولا داره اونم از نوع توپش!... شایدم دلش یه خونه واسه خودشو حاجی میخواس؟! شایدم دلش از این بلاتکلیفی موندن و رفتن پر بود؟! خدا میدونه) شایدم باس خاطر این بود که هیشکی نمیاد این بلاگشو بخونه بدبخت دپرس شده رفته دیگه! چیکا میشه کرد آخه!؟ شومام که نمیاین اینجا دو کلوم باش حرف بزنین از دلش دربیارین...
اما بجای همتون (ک..تون بسوزه!) حاج آقای نازنینشون از دیروز انقد ناز این نازبانو رو کشید که بیا و ببین! اصن دقت کردی!؟ هر چی نازت بیشتر باشه، خریداریشم از طرف حاجی بیشتر میشه! (فداش بشم من!!!)
"الهی قربون اشکات برم بابائی"... 
این تمومه حرفی بود که تو طوله مدتی که حاج خانومچه اینوره خط پشت گوشی بود داشت تو دلش به باباش میگف و اشک میریخ..اولش اینجوری شوروع شد که حاج خانومچه از صوب علی الطلوع توی اتاق کارش تنها نشسته بودو داشت طبق ممول این چن روزه وبلاگ یکی از دوستاشو میخوند (ینی آرشیوشو میخوند!) بدشم یه چن باری زنگی به خاهر جونش زدو کلی باهم غیبت کردن و دیگه حاج خانومچه دلی از عذا دروُوُردو اونوخ توی همین تیلیفونا یهو فهمید که یه نفر مریضه و طبق حکمه وظیفه تیلیفونو برداشت تا به مامیش بگه که برن عیادتش تا طرف دور از جون سقط نشه یه روزی! اونوخ تا بوق زد بد دوتا بوق باباش برداش گوشیو! خب تو خونه ی حاج خانومینا ممولن باباهه اصلن سراغه تیلیفونو و اینا نمیره واسه اینکه اصن علاقه نداره به این چیزا.. واسه همین حاج خانومه فهمید که مامیشون خونه تشریف ندارن (آخه دماغ دختر شاسکوله یکی از فامیلاشون رفته بوده تعمیرگا تا شاید یکم قیافش قابله تحمول شه و یکی بیاد سراغش!!! آخه یکی نیس به این مامان حاج خانومچه بگه آخه تعمیر و صافکاریه دماغم دیگه عیادت داره؟! شرط میبندم که گل و شیرینیم براش برده لامصب!) خلاصه، خانومی که شوما باشین باباهه یهو بی مقدمه گفت حاج خانومچه بدبخ شدم! "پولمو دزدیدن ازم"و زد زیر گریه و حالا گریه نکن کی گریه کن.. 
فک کن این حاج خانومچه چه حالی داش؟! باباهه اونور اشک میریختو ناراحت و حاج خانومچه 
بی اینکه مقدار پولو بپرسه و کیفیت و کمیته دزدیو 
قط کرد گوشیو و برداشت زنگ زد به مامیش و طبق مموله همیشه هم مامان خانوم پای تمومه جروبحثای حاج خانومچه و دیگه اینم هرچی ناراحت بود به مامانش انتقال داد که "آهای مامان خانوم پا شدی رفتی خونه ی ... دائینا که چی بشه؟! اون دختره ی ترشیده لازم نیس دماغ عمل کنه! بره بده دک و پوزشو یکم صافکاری کنن تا شاید فرجی پیش اومد..." یهو مامانه حرفشو قط کرد که بابا صدات بلنده اینا اینور میشنون! " میشنون که بشنون! به درک! بابا تو خونه حالش بده پولشو دزدیدن ازشو تو عین خیالت نیس؟ پاشدی یکاره رفتی مهمونی؟!" خلاصه مامانه بگو، حاج خانومه بگو! بیچاره باباهه! خان داداش هم بد شنیدن این مسئله طبقه انتظاری که میرفت فقط گف "نه بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااا" 
(آخه نه باباهاش کلی واسه خودشون بچه مروفن!) خانوم خاهرم که قربونش برم شاکی که "ملومه دیگه بابا همیشه همینجوری پولشو از بانک در میاره و بلخره یه روزم این بلا سرش اومد..." آهان راستی یادم رف بگم خان داداش یه چیزه خنده داری هم گف، گف بابا همیشه بهش میگفتیم بابا آخه اینجوری همه چیزو راحت نگیر و فک نکن همه خوبنو مملکتمون مملکته گلو بلبله! ولی مگه به خرجش میره این بابای قد ما؟! در همین راستا هم خان داداش یه حرفه بی ادبی زدن که بیا و کف کن! گف بابا همیشه وقتی ما میگفتیم بهش که بابا حواست به دورو اطرافت باشه تو جواب میگف "بابا هیشکی نمیتونه ت..مِ منو هم بخوره!" (بخدا انقدا هم باباهه بی ادب نیستا! حالا تو شوخی و راحتی یه چیزی پرونده بدبخته فلک زده!) حالا خان داداش تو جوابه این حرفه بابا میگف یکی جرعت داشته باشه به باباهه بگه "پس چی شد ت..مات؟!
نه تنها اونا رو خوردن، بلکه بالائیشم بردن!" (منم توی عالمه گریه و آه و ناله چنان زدم زیر خنده که همه فهمیدن!)
این تمومه حرفی بود که تو طوله مدتی که حاج خانومچه اینوره خط پشت گوشی بود داشت تو دلش به باباش میگف و اشک میریخ..اولش اینجوری شوروع شد که حاج خانومچه از صوب علی الطلوع توی اتاق کارش تنها نشسته بودو داشت طبق ممول این چن روزه وبلاگ یکی از دوستاشو میخوند (ینی آرشیوشو میخوند!) بدشم یه چن باری زنگی به خاهر جونش زدو کلی باهم غیبت کردن و دیگه حاج خانومچه دلی از عذا دروُوُردو اونوخ توی همین تیلیفونا یهو فهمید که یه نفر مریضه و طبق حکمه وظیفه تیلیفونو برداشت تا به مامیش بگه که برن عیادتش تا طرف دور از جون سقط نشه یه روزی! اونوخ تا بوق زد بد دوتا بوق باباش برداش گوشیو! خب تو خونه ی حاج خانومینا ممولن باباهه اصلن سراغه تیلیفونو و اینا نمیره واسه اینکه اصن علاقه نداره به این چیزا.. واسه همین حاج خانومه فهمید که مامیشون خونه تشریف ندارن (آخه دماغ دختر شاسکوله یکی از فامیلاشون رفته بوده تعمیرگا تا شاید یکم قیافش قابله تحمول شه و یکی بیاد سراغش!!! آخه یکی نیس به این مامان حاج خانومچه بگه آخه تعمیر و صافکاریه دماغم دیگه عیادت داره؟! شرط میبندم که گل و شیرینیم براش برده لامصب!) خلاصه، خانومی که شوما باشین باباهه یهو بی مقدمه گفت حاج خانومچه بدبخ شدم! "پولمو دزدیدن ازم"و زد زیر گریه و حالا گریه نکن کی گریه کن.. فک کن این حاج خانومچه چه حالی داش؟! باباهه اونور اشک میریختو ناراحت و حاج خانومچه بی اینکه مقدار پولو بپرسه و کیفیت و کمیته دزدیو قط کرد گوشیو و برداشت زنگ زد به مامیش و طبق مموله همیشه هم مامان خانوم پای تمومه جروبحثای حاج خانومچه و دیگه اینم هرچی ناراحت بود به مامانش انتقال داد که "آهای مامان خانوم پا شدی رفتی خونه ی ... دائینا که چی بشه؟! اون دختره ی ترشیده لازم نیس دماغ عمل کنه! بره بده دک و پوزشو یکم صافکاری کنن تا شاید فرجی پیش اومد..." یهو مامانه حرفشو قط کرد که بابا صدات بلنده اینا اینور میشنون! " میشنون که بشنون! به درک! بابا تو خونه حالش بده پولشو دزدیدن ازشو تو عین خیالت نیس؟ پاشدی یکاره رفتی مهمونی؟!" خلاصه مامانه بگو، حاج خانومه بگو! بیچاره باباهه! خان داداش هم بد شنیدن این مسئله طبقه انتظاری که میرفت فقط گف "نه بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااا" (آخه نه باباهاش کلی واسه خودشون بچه مروفن!) خانوم خاهرم که قربونش برم شاکی که "ملومه دیگه بابا همیشه همینجوری پولشو از بانک در میاره و بلخره یه روزم این بلا سرش اومد..." آهان راستی یادم رف بگم خان داداش یه چیزه خنده داری هم گف، گف بابا همیشه بهش میگفتیم بابا آخه اینجوری همه چیزو راحت نگیر و فک نکن همه خوبنو مملکتمون مملکته گلو بلبله! ولی مگه به خرجش میره این بابای قد ما؟! در همین راستا هم خان داداش یه حرفه بی ادبی زدن که بیا و کف کن! گف بابا همیشه وقتی ما میگفتیم بهش که بابا حواست به دورو اطرافت باشه تو جواب میگف "بابا هیشکی نمیتونه ت..مِ منو هم بخوره!" (بخدا انقدا هم باباهه بی ادب نیستا! حالا تو شوخی و راحتی یه چیزی پرونده بدبخته فلک زده!) حالا خان داداش تو جوابه این حرفه بابا میگف یکی جرعت داشته باشه به باباهه بگه "پس چی شد ت..مات؟! نه تنها اونا رو خوردن، بلکه بالائیشم بردن!" (منم توی عالمه گریه و آه و ناله چنان زدم زیر خنده که همه فهمیدن!) حالا فک کنین زنگ زده حاج خانومچه اینو داره برای حاجیش تعریف میکنه و اونوخ حاجیه دواش کرد که این چه حرفیه میزنی؟! حالا اون گف تو چرا تکرار میکنی (آخه حاجی خیلی ناراحت از گم شدن پول بود! به جونه شوما نباشه به جون بچه هاشون که حتی بیشتر از حاج خانومچه ناراحته پوله بود!)
"الهی قربون اشکات برم بابائی"... این تمومه حرفی بود که تو طوله مدتی که حاج خانومچه اینوره خط پشت گوشی بود داشت تو دلش به باباش میگف و اشک میریخ..اولش اینجوری شوروع شد که حاج خانومچه از صوب علی الطلوع توی اتاق کارش تنها نشسته بودو داشت طبق ممول این چن روزه وبلاگ یکی از دوستاشو میخوند (ینی آرشیوشو میخوند!) بدشم یه چن باری زنگی به خاهر جونش زدو کلی باهم غیبت کردن و دیگه حاج خانومچه دلی از عذا دروُوُردو اونوخ توی همین تیلیفونا یهو فهمید که یه نفر مریضه و طبق حکمه وظیفه تیلیفونو برداشت تا به مامیش بگه که برن عیادتش تا طرف دور از جون سقط نشه یه روزی! اونوخ تا بوق زد بد دوتا بوق باباش برداش گوشیو! خب تو خونه ی حاج خانومینا ممولن باباهه اصلن سراغه تیلیفونو و اینا نمیره واسه اینکه اصن علاقه نداره به این چیزا.. واسه همین حاج خانومه فهمید که مامیشون خونه تشریف ندارن (آخه دماغ دختر شاسکوله یکی از فامیلاشون رفته بوده تعمیرگا تا شاید یکم قیافش قابله تحمول شه و یکی بیاد سراغش!!! آخه یکی نیس به این مامان حاج خانومچه بگه آخه تعمیر و صافکاریه دماغم دیگه عیادت داره؟! شرط میبندم که گل و شیرینیم براش برده لامصب!) خلاصه، خانومی که شوما باشین باباهه یهو بی مقدمه گفت حاج خانومچه بدبخ شدم! "پولمو دزدیدن ازم"و زد زیر گریه و حالا گریه نکن کی گریه کن.. فک کن این حاج خانومچه چه حالی داش؟! باباهه اونور اشک میریختو ناراحت و حاج خانومچه بی اینکه مقدار پولو بپرسه و کیفیت و کمیته دزدیو قط کرد گوشیو و برداشت زنگ زد به مامیش و طبق مموله همیشه هم مامان خانوم پای تمومه جروبحثای حاج خانومچه و دیگه اینم هرچی ناراحت بود به مامانش انتقال داد که "آهای مامان خانوم پا شدی رفتی خونه ی ... دائینا که چی بشه؟! اون دختره ی ترشیده لازم نیس دماغ عمل کنه! بره بده دک و پوزشو یکم صافکاری کنن تا شاید فرجی پیش اومد..." یهو مامانه حرفشو قط کرد که بابا صدات بلنده اینا اینور میشنون! " میشنون که بشنون! به درک! بابا تو خونه حالش بده پولشو دزدیدن ازشو تو عین خیالت نیس؟ پاشدی یکاره رفتی مهمونی؟!" خلاصه مامانه بگو، حاج خانومه بگو! بیچاره باباهه! خان داداش هم بد شنیدن این مسئله طبقه انتظاری که میرفت فقط گف "نه بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااا" (آخه نه باباهاش کلی واسه خودشون بچه مروفن!) خانوم خاهرم که قربونش برم شاکی که "ملومه دیگه بابا همیشه همینجوری پولشو از بانک در میاره و بلخره یه روزم این بلا سرش اومد..." آهان راستی یادم رف بگم خان داداش یه چیزه خنده داری هم گف، گف بابا همیشه بهش میگفتیم بابا آخه اینجوری همه چیزو راحت نگیر و فک نکن همه خوبنو مملکتمون مملکته گلو بلبله! ولی مگه به خرجش میره این بابای قد ما؟! در همین راستا هم خان داداش یه حرفه بی ادبی زدن که بیا و کف کن! گف بابا همیشه وقتی ما میگفتیم بهش که بابا حواست به دورو اطرافت باشه تو جواب میگف "بابا هیشکی نمیتونه ت..مِ منو هم بخوره!" (بخدا انقدا هم باباهه بی ادب نیستا! حالا تو شوخی و راحتی یه چیزی پرونده بدبخته فلک زده!) حالا خان داداش تو جوابه این حرفه بابا میگف یکی جرعت داشته باشه به باباهه بگه "پس چی شد ت..مات؟! نه تنها اونا رو خوردن، بلکه بالائیشم بردن!" (منم توی عالمه گریه و آه و ناله چنان زدم زیر خنده که همه فهمیدن!)
این تمومه حرفی بود که تو طوله مدتی که حاج خانومچه اینوره خط پشت گوشی بود داشت تو دلش به باباش میگف و اشک میریخ..اولش اینجوری شوروع شد که حاج خانومچه از صوب علی الطلوع توی اتاق کارش تنها نشسته بودو داشت طبق ممول این چن روزه وبلاگ یکی از دوستاشو میخوند (ینی آرشیوشو میخوند!) بدشم یه چن باری زنگی به خاهر جونش زدو کلی باهم غیبت کردن و دیگه حاج خانومچه دلی از عذا دروُوُردو اونوخ توی همین تیلیفونا یهو فهمید که یه نفر مریضه و طبق حکمه وظیفه تیلیفونو برداشت تا به مامیش بگه که برن عیادتش تا طرف دور از جون سقط نشه یه روزی! اونوخ تا بوق زد بد دوتا بوق باباش برداش گوشیو! خب تو خونه ی حاج خانومینا ممولن باباهه اصلن سراغه تیلیفونو و اینا نمیره واسه اینکه اصن علاقه نداره به این چیزا.. واسه همین حاج خانومه فهمید که مامیشون خونه تشریف ندارن (آخه دماغ دختر شاسکوله یکی از فامیلاشون رفته بوده تعمیرگا تا شاید یکم قیافش قابله تحمول شه و یکی بیاد سراغش!!! آخه یکی نیس به این مامان حاج خانومچه بگه آخه تعمیر و صافکاریه دماغم دیگه عیادت داره؟! شرط میبندم که گل و شیرینیم براش برده لامصب!) خلاصه، خانومی که شوما باشین باباهه یهو بی مقدمه گفت حاج خانومچه بدبخ شدم! "پولمو دزدیدن ازم"و زد زیر گریه و حالا گریه نکن کی گریه کن.. فک کن این حاج خانومچه چه حالی داش؟! باباهه اونور اشک میریختو ناراحت و حاج خانومچه بی اینکه مقدار پولو بپرسه و کیفیت و کمیته دزدیو قط کرد گوشیو و برداشت زنگ زد به مامیش و طبق مموله همیشه هم مامان خانوم پای تمومه جروبحثای حاج خانومچه و دیگه اینم هرچی ناراحت بود به مامانش انتقال داد که "آهای مامان خانوم پا شدی رفتی خونه ی ... دائینا که چی بشه؟! اون دختره ی ترشیده لازم نیس دماغ عمل کنه! بره بده دک و پوزشو یکم صافکاری کنن تا شاید فرجی پیش اومد..." یهو مامانه حرفشو قط کرد که بابا صدات بلنده اینا اینور میشنون! " میشنون که بشنون! به درک! بابا تو خونه حالش بده پولشو دزدیدن ازشو تو عین خیالت نیس؟ پاشدی یکاره رفتی مهمونی؟!" خلاصه مامانه بگو، حاج خانومه بگو! بیچاره باباهه! خان داداش هم بد شنیدن این مسئله طبقه انتظاری که میرفت فقط گف "نه بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااا" (آخه نه باباهاش کلی واسه خودشون بچه مروفن!) خانوم خاهرم که قربونش برم شاکی که "ملومه دیگه بابا همیشه همینجوری پولشو از بانک در میاره و بلخره یه روزم این بلا سرش اومد..." آهان راستی یادم رف بگم خان داداش یه چیزه خنده داری هم گف، گف بابا همیشه بهش میگفتیم بابا آخه اینجوری همه چیزو راحت نگیر و فک نکن همه خوبنو مملکتمون مملکته گلو بلبله! ولی مگه به خرجش میره این بابای قد ما؟! در همین راستا هم خان داداش یه حرفه بی ادبی زدن که بیا و کف کن! گف بابا همیشه وقتی ما میگفتیم بهش که بابا حواست به دورو اطرافت باشه تو جواب میگف "بابا هیشکی نمیتونه ت..مِ منو هم بخوره!" (بخدا انقدا هم باباهه بی ادب نیستا! حالا تو شوخی و راحتی یه چیزی پرونده بدبخته فلک زده!) حالا خان داداش تو جوابه این حرفه بابا میگف یکی جرعت داشته باشه به باباهه بگه "پس چی شد ت..مات؟! نه تنها اونا رو خوردن، بلکه بالائیشم بردن!" (منم توی عالمه گریه و آه و ناله چنان زدم زیر خنده که همه فهمیدن!) حالا فک کنین زنگ زده حاج خانومچه اینو داره برای حاجیش تعریف میکنه و اونوخ حاجیه دواش کرد که این چه حرفیه میزنی؟! حالا اون گف تو چرا تکرار میکنی (آخه حاجی خیلی ناراحت از گم شدن پول بود! به جونه شوما نباشه به جون بچه هاشون که حتی بیشتر از حاج خانومچه ناراحته پوله بود!)
از خدا پنهون نیس از شوما چه پنهون که حاج خانوم و عیال مربوطشون آخر هفته شونو در شمال بسر کردن که به اندازه ی تف ملا هم نمی ارزیدش.. 
نپرسین چرا چون گفتنی نیس که چه هم مسافرتیهایی داشتن این دو بدبخت آواره! اما یه شبشو که همون 5شمبه شب باشه خیلی حال کردن چون قبلش اسکای خورده بودن کنار ساحل و بدشم با اون دوس پولدارشون که مزدا 3 داش (میدونم هرکی که مزدا 3 داره که پول دار نیس! آخه این آقاهه حتی دوتا ایکس تیری هم داشت و چیزای دیگه! خب پس پولداره دیگه!) با یه اسمیرینف رد رفتن سه تایی تا چمستون توی غروب و شب که چه منظره یی بود.... 
هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:
هر سه تایی رو فضا بودن و مثل مروف که میگه:"چی بگم بس که دل داغ داره امشب، خدایا این شبو صب نکن! فقط همینو میخواااااااااااااااام" 
ولی چنان عکاس باشی از دماغ همشون اورد 
که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!
که صب روز بدش وقتی همه خاب بودن زن و شوهر جورو پلاسشونو جم کردن و راه افتادن به سگ دونی تهران!!!اینم سفرنامه ی ما به ناکجا آبادمون...
پی نوشت: راستی در همین راستا حاج خانوم فک میکنه که موساکشو 
توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه
توی ویلاهه جاگذاشته و الان بسی شاکیه 
